စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ဖတ္ဖူးတယ္ ဆရာၾကီး ဦးဉာဏ္၀န္ ေရးခဲ႔တာ စာအုပ္နာမည္က “ပင္လယ္ၿပာနဲ႕ တံငါအုိ ” ၊ စာအုပ္ေလးကို ၁၉၅၄ခုႏွစ္မွာ ေရးခဲ႔တာ ၊ ထုတ္တဲ႔တုိက္က ဗန္းေမာ္ စာအုပ္တိုက္ ၊ ဘာသာၿပန္မွန္း မသိခဲ႔ဘူး ၊ ဘုိလိုေလး မေတာက္တေခါက္ ဖတ္တတ္လာေတာ႔ ဒီစာအုပ္ရဲ႕မူရင္းကို ရွာလို႔ရလာတယ္ The old man and the sea. တဲ႔ ၊ ကမၻာေက်ာ္ စာေရးဆရာၾကီး ကဲနတ္ဟဲမင္းေ၀း Ernest henim Gway ရဲ႕စာအုပ္ေလးပါ ၊ ဒီစာေရး ဆရာက တံငါလုပ္တာတုိ႔ သတ္တာတုိ႔ ၿဖတ္တာတုိ႔ ၊ မွ်ားတာတုိ႔ ေတာလုိက္တာတုိ႔ သူေရးခဲ႔တဲ႔ စာအုပ္တုိင္းမွာပါတယ္ ၊ ဘယ္စာအုပ္ဖတ္ဖတ္ တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္းနည္းေတာ႔ အဲလိုဟာေတြ နဲ႔ပတ္သက္ေနတယ္ Indian Camp တို႔ The sun also rises တို႔ A farewell to Arms တုိ႔ The short happy life of fancis macomber တုိ႔ ဆိုတာေတြက သူ႕စာအုပ္ေတြဘဲ ဟဲမင္းေ၀းေရးသမွ် ကမၻာမေက်ာ္တဲ႔ စာအုပ္လို႔ သိပ္မရွိပါဘူး ၊ သူ႔ကို စာေရးဆရာၾကီးေတြက “လူ႔ၿပည္က သတ္ၿဖတ္ၿခင္းရဲ႕ ငရဲကို သိေစဖို႔ ဘုရားသခင္က လူ႔ျပည္ကို လႊြတ္လိုက္တဲ႔ စာေရးဆရာ ”လို႔ေတာင္ ေၿပာဆုိဂုဏ္ၿပဳၾကတယ္ ။
သူ႔စာအုပ္ကို ဖတ္လိုက္တာနဲ႕ ဘယ္လူမ်ိဳးမဆို ဘယ္ဘာသာေရးကို ကိုးကြယ္တဲ႔ လူမဆို ဘယ္ရႈေထာင္႔က မဆုိမွားတယ္လို႔ ေထာက္ၿပေ၀ဖန္လို႔ကို မရေလာက္ေအာင္ ေရးတတ္တယ္ ၊ ႏုိင္ငံတိုင္းမွာ သူ႔စာအုပ္ကို ဆိုင္ရာႏုိင္ငံရဲ႕ ဘာသာစကားေတြနဲ႔ ၿပန္လည္ေရးသားၾကတယ္ ၊ ႏုိင္ငံတိုင္း လူမ်ိဳးတုိင္းလက္ခံတယ္ ၊ သူေရးခဲ႔တဲ႔ စာအုပ္ေတြထဲမွာ အခုေၿပာမဲ႔ The old man and the sea ဟာနာမည္အၾကီးဆုံးပါဘဲ ၊ ဒီစာအုပ္ ေၾကာင္႔ ကမၻာေက်ာ္လာတယ္လို႔လဲ ေၿပာလို႕ရတယ္ ၊ ပင္လယ္ကို ငါးထြက္ဖမ္းတဲ႔ ဆန္တီယာဂိုဆို တဲ႔ အဘိုးအုိတစ္ေယာက္ ငါးထြက္ဖမ္းတာကို ေရးထားတာပါ ၊ လူတုိင္းက စာအုပ္တစ္အုပ္ဖတ္ရင္ ဖတ္တဲ႔စာအုပ္က တစ္ခုခုေၿပာသြားတယ္တဲ႔ ဒီစာအုပ္ကေတာ႔ ၅ခုေလာက္ကို ေၿပာသြားတယ္ထင္တာဘဲ ၊ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔ အဲလိုဘဲၿမင္တယ္ ၊ ပင္လယ္ၿပင္မွာ ငါးထြက္ရွာတဲ႔ အဘုိးအုိ ငါးၾကီး အၾကီးေတာ႔ မွိခဲ႔ပါရဲ႕ ၊ ဒါေပမဲ႕ သူ႕ရြာကိုၿပန္ေရာက္ေတာ႔ ငါးကအရုိးဘဲ က်န္ေတာ႔တယ္ ၊ ဘ၀မွာ ရွာေဖြလာသမွ် ၊ ေသဆုံးသြားတဲ႔ တေန႔ ဘာမွမပါ လက္ဗလာၾကီးနဲ႔ ၿပန္လာရတယ္လို႔မ်ား ေၿပာခ်င္ေလသလား ၊ ဘာလားညာလားေပါ႔ ၊
ဒါမွမဟုတ္ အသက္ရြယ္ၾကီးရင္႔ေနတဲ႔ ငါလိုအဘိုးအုိေတာင္ ဒီလိုငါးၾကီး ဖမ္းႏုိင္ခဲ႔ေသးရင္ မင္းတုိ႔လို ငယ္ရႊယ္တဲ႔လူေတြက ဘာလို႔ငါ႔မိလာတဲ႔ ငါးေလာက္မကၾကီးတဲ႔ ငါးကိုမင္းတုိ႔ေတြ မဖမ္းႏုိင္ရမလဲဆိုတဲ႔ အေတြးမ်ိဳးကိုေပးတဲ႔ တတ္က်မ္းလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ ငါးကဖမ္းတုန္းကေတာ႔ အသားေတြ အရမ္းမ်ားတဲ႔ ငါးၾကီးပါကြယ္ ၊ ဒါေပမဲ႔ ပင္လယ္ထဲမွာ ငါးေလးေတြက တြက္လို႕ အရိုးဘဲ က်န္ေတာ႔တာ ၊ ငါအေကာင္းဆုံး လုပ္ခဲ႔တယ္ အေကာင္းဆုံး မၿဖစ္ခဲ႔ဘူး ဒီငါးရိုးၾကီးဟာ ငါအေကာင္းဆုံး လုပ္ခဲ႔တယ္ဆိုတဲ႔ သက္ေသပါဘဲလို႔ စိတ္ေၿပေစတဲ႔ အေတြးမ်ိဳးေပးတဲ႔ စာအုပ္လား ဘာလား ညာလား စသၿဖင္႔ ေတြးစရာေတြကေတာ႔ အရမ္းမ်ားတဲ႔စာအုပ္ရယ္ပါ ။
The old man and the sea ကုိ ၿမန္မာႏုိင္ငံမွာ စာေရးဆရာ သုံးေယာက္ ဘာသာၿပန္ပါတယ္ ၊စာအုပ္တိုက္မ်ိဳးစုံက ၅ၾကိမ္ ရိုက္ႏွိပ္ထုတ္ေ၀ခဲ႔ပါတယ္ ၊ အေစာဆုံး ကာလကေတာ႔ ၁၉၅၄ ခုႏွစ္မွာ ဗန္းေမာ္စာအုပ္တိုက္က ဆရာဦးၪာဏ္၀န္ ေရးခဲ႔တာပါ ၊ ၁၉၆၄ခုႏွစ္မွာ ဆရာတင္႔တယ္က ဗမာ႔ေရွ႔ ေဆာင္ ပုံႏွိပ္တုိက္က ထုတ္ေ၀ပါတယ္ ၊ ၁၉၇၄ခုႏွစ္မွာ ဆရာေမာင္ဆုရွင္က စာေပဗိမၼာန္က ေန ထုတ္ေ၀ပါတယ္ ၊ ဆရာကဘဲဆက္လက္ၿပီး ၁၉၉၅ခုနွစ္မွာ ေယာမင္းၾကီး စာအုပ္တုိက္ ကထုတ္ေ၀ၿပီး ၁၉၉၉ခုႏွစ္မွာ ရာၿပည္႔ကေနထုတ္ေ၀ပါတယ္ ၊ ၿမန္မာႏုိင္ငံမွာ စာအုပ္ တစ္အုပ္ကို စာေရးဆရာ ႏွစ္ဦးဘာသာၿပန္တဲ႔ စာအုပ္ကိုသာ ေတြ႔ဖူးပါေသးတယ္ ၊ သုံးေယာက္ ဘာသာၿပန္တဲ႔ စာအုပ္ဆိုလို႔ သိပ္ရွားပါတယ္ ၊ ၿမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ပဌမဆုံး ၀တၳဳကို ဆရာၾကီး ဂ်ိမ္းလွေက်ာ္က ကိုရင္ေမာင္ မမယ္မ နာမည္နဲ႔ ေရးပါတယ္ မူရင္းစာအုပ္က မြန္ဆိုခရစၥတီး ရတနာသိုက္ပါ ဘာသာၿပန္မွီးၿငမ္း ထားတာပါ ၊ ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္း ကေတာ႔ ေစာလမုန္ရတနာသိုက္ ဆိုၿပီး မြန္ဆိုခရစၥတီး ရတနာသိုက္ကို ထပ္ၿပီးဘာသာၿပန္ပါတယ္ ။
The old min and the sea ကို ဟဲမင္းေ၀းက ၁၉၅၂ခုႏွစ္မွာ ေရးသားခဲ႔တာပါ ၁၉၅၄ခုႏွစ္မွာ စာေပကေလာင္ဆုလို႔ေခၚတဲ႔ ပူလစ္ဆာဆုကိုရရွိပါတယ္ ၊ အဲဒီႏွစ္မွာဘဲ ႏုိဗယ္ဆုရရွိပါတယ္ ၊ ၁၉၅၈ခုႏွစ္မွာ ၊ ေဟာလီး၀ုဒ္မွာ ရုပ္ရွင္ရိုက္ပါတယ္ ၊ အဲဒီေခတ္တုန္းက ေဒၚလာ ၆၅၀၀၀ေပးခဲ႔ရ တဲ႔ ေၾကးအၿမင္႔ဆုံး ေသာ ဇာတ္ညြန္းအၿဖစ္ မွတ္တမ္း၀င္ပါတယ္ ၊ ဒီစာအုပ္ကို လုံးၿခင္းထုတ္ဖို႔ ေဒၚလာ ၁၀၀၀၀ ေပးခဲ႔ရလို႕ ေၾကးအၾကီးဆုံး လုံးၿခင္း၀တၳဳလဲၿဖစ္ခဲ႔ပါတယ္ ၊ ဒီလိုစာေပ ေတြေရးသားၿပီး ငါးမွ်ား ၊ ေတာလိုက္ ၊ အေပ်ာ္တမ္းစစ္သား ဘ၀စတဲ႔ လုပ္ငန္းေတြနဲ႔ဘဲ သူဟာ ေမြ႔ေလွ်ာ္သူပါ ၊ ပစၥည္းမဲ႔ လူတန္းစား စနစ္ကိုအရမ္းအားက်တဲ႔ စာေရးဆရာၾကီးလဲ ၿဖစ္ပါတယ္ ၊ ေသရင္ ငါ႔ေနာက္မပါဘူးဆိုတဲ႔ အေတြးမ်ိဳးကို ဘာသာမဲ႔ တစ္ေယာက္ေပမဲ႔ဲ စာေပအသိဉာဏ္ ၊ ဘ၀ အေတြ႔အၾကံဳ ေတြကေန နားလည္သေဘာေပါက္ၿပီး လက္ခံက်င္႔သုံးေနသူ ၿဖစ္ပါတယ္၊ ႏုိဗယ္ စာေပဆု ရခဲ႔တဲ႔ ၁၉၅၄ခုႏွစ္မွာ တစ္ကမၻာလုံးမွာ ရွိတဲ႔စာေပပညာရွင္သုံးေယာက္ကိုသာ ႏိုဗယ္ဆု ခ်ီးၿမင္႔ရပါေသးတယ္ ၊ စာေပဆုိင္ရာ ႏုိဗယ္ဆုဟာ စာေရးဆရာတုိင္း မက္ေမာတဲ႔ဆုပါ၊ လူတုိင္း တန္ဘိုးထား ၿမတ္ႏုိးၾကပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕စာေရးဆရာၾကီးမ်ားဟာ ႏုိဗယ္ဆုကို ေဆြစဥ္မ်ိဳးဆက္ ထိန္းသိမ္းထားခဲ႔ၾကပါတယ္ ၊ ဟဲမင္းေ၀းကေတာ႔ ႏုိဗယ္ဆုရၿပီး တစ္လေလာက္ မွာ သူရထားတဲ႔ စာေပဆုိင္ရာ ႏုိဗလ္ဆုတံဆိပ္ကို ဘုရားရွိခုိး ေက်ာင္းတစ္ခုကို လွဴၿပစ္ လုိက္ပါတယ္ ၊ တစ္ကမၻာလုံး သူ႕ရဲ႕အလွဴကို အာရုံစူးစိုက္ၿခင္း ခံခဲ႔ရပါတယ္။
သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္က ႏုိဗယ္ဆုၾကီးကို ဘာလို႔လွဴလိုက္ပါသလဲလို႕ ေမးလုိက္တဲ႔အခါ “ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ္ပိုင္တဲ႔ အရာ၀တၳဳတခုကို သူမ်ားကို မေပးရေသးရင္ ကြ်န္ေတာ္ပိုင္တဲ႔ ပစၥည္းလို႔ မယူဆဘူး ဗ်တဲ႔ ” ကြ်န္ေတာ္ ဟဲမင္းေ၀းရဲ႕ စကားကို ကြ်န္ေတာ္သိလုိက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ငါတုိ႔လက္ထဲက ပစၥည္းေတြဟာ ငါတုိ႔မပိုင္ဘူး ၊ ပိုင္တဲ႔ ပစၥည္းဆုိရင္ ေပးလို႕ရရမယ္ ၊ သူမ်ားကို ေပးလို႕မရဘူးဆိုရင္ ငါရဲ႕ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္း မဟုတ္ဘူးလို႔ အေတြးေတြ ေပါက္မွိပါတယ္ ။ အေတြးေပါက္ခဲ႔ဖူးပါေသာ္လည္း တကယ္ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲ ရေတာ႔မဲ႔အေၿခ နဲ႔ၾကဳံၿပီဆုိရင္ လက္တြန္႔ခဲ႔ဖူးပါတယ္ ။
လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္အနည္းငယ္က ကြ်န္ေတာ့္ေမေမက ကြ်န္ေတာ္႔ကို အ၀တ္အစား ေသးေသးေလး တစ္စုံ ထုတ္ၿပပါတယ္ ၊ ေမေမဒါေလးက ဘယ္သူ႔အတြက္လဲဆုိေတာ႔ “မင္းသုံးႏွစ္သားက ၀တ္ခဲ႔တဲ႔ ၀တ္စုံေလးတဲ႔” အုိ ဘာလုိ႔သိမ္းထားတာလဲ ေပးၿပစ္လိုက္ပါလား မရွိတဲ႔လူေတြက ိုလုိ႔ ေၿပာေတာ႔ အို ဘာလို႔ ေပးရမွာလဲတဲ႔ ၊ ကြ်န္ေတာ္ ၂၀၀၄ခုႏွစ္က ကိုးရီးယားကို အလည္အပတ္ အကိုေတြနဲ႔ သြားဖူးပါတယ္၊ ဆိုးလ္ျမိဳ႔ေတာ္ရဲ႕ လမ္းစုံေတြ လမ္းထိပ္္ေတြမွာ အ၀တ္အစားတင္ သံစဥ္ေသးေသးေလးေတြ ေတြ႕ပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕ေတြက အိမ္မွာမ၀တ္ေတာ႔တဲ႔ အ၀တ္အစားေတြကို အမိႈက္ပုံးထဲ မထည္႔ဘဲနဲ႔ ေလွ်ာ္ဖြတ္ မီးပူတုိက္ၿပီး မရွိ ဆင္းရဲသားေတြ ယူဖို႔ၿပစ္ထားတာလို႔ ေၿပာပါတယ္ ၊ ကြ်န္ေတာ္က အၾကီးေကာင္ကို လက္တုိ႔ၿပီး ဒို႔ေတြရဲ႕ အ၀တ္ေဟာင္းေတြကိုလဲ ဒီလိုေပးၾကည္႔ရင္ မေကာင္းဘူးလားလို႔ တုိင္ပင္ၾကည္႔ေတာ႔ ဘာလုိ႕ဖိ႕တုန္းဟ အမွတ္တရထားသင္႔တယ္လို႔ ၿပန္ေၿပာပါတယ္ ၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ လူသားေတြဟာ အသစ္ၿမင္တိုင္း လိုခ်င္သလို ၊ အေဟာင္းကိုလဲ မစြန္႔လြတ္ ခ်င္ၾကပါ ၊ ဟဲမင္းေ၀း ေၿပာသလို ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းဟုတ္တယ္ မဟုတ္ဘူး ဆုိတာဟာ သူတပါးကိုေပးၾကည္႔ရင္ သိတယ္လုိ႔ ဆိုေတာ႔ ၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေတြဟာ ကိုယ္မပိုင္တဲ႔ ပစၥည္းေတြနဲ႔မ်ား ၾကီးၿပင္းလာခဲ႔ၾကတာလား ၊ ဘယ္ေလာက္ထိ ဒီပစၥည္းေတြနဲ႔ ေနအုံးမလဲလို႔ ေတြး ၾကည္႔ေနမွိပါေတာ႔တယ္ …။
ငါးရာ႔ငါးဆယ္ အသီတိနိပါတ္ေတာ္ ၿမန္မာၿပန္ထဲက မဥၥက ဇာတ္ေတာ္ဆုိတာေလး ဖတ္ဖူးပါတယ္ ၊ မဥၥက= ဆုိတာ ငါ႔ဥစၥာတဲ႔ (ဦးဟုတ္စိန္ ပါဠိၿမန္မာအဘိဓာန္ ) ႏွံၿပည္စုတ္ ငွက္ကေလးဟာ မဥၥက မဥၥကနဲ႔ ေညာင္သီးအမွည္႔ေတြ ၿပည္႔ေနေအာင္သိီးတဲ႔ ေညာင္ပင္ေပၚမွာ တက္ေအာ္ေနပါတယ္ ၊ တကယ္တမ္း သူစားႏုိင္တာက ေညာင္သီးေလး တစ္လုံးရယ္ပါ ၊ အဲဒီခ်ိန္မွာ ဗ်ိဳင္းလို အေကာင္ၾကီး ငွက္မ်ိဳးတစ္အုပ္ ေရာက္လာၿပီး ေညာင္ပင္က အသီးေတြကို အကုန္စားၿပစ္လိုက္ပါတယ္ ၊ ငွက္ၾကီးေတြက ၊ ေညာင္သီးေတြကို ကုန္ေအာင္စားသြားၿပီး အီးအီးေတြေညာင္ပင္ေပၚ ပါခ်ထားခဲ႔ပါတယ္ ၊ ငွက္ကေလး ေမာင္မဥၥက ကေတာ႔ ငွက္အၾကီးေတြ စြန္႔ခဲ႔တဲ႔ မစင္ေတြနဲ႔ ေညာင္ပင္ေပၚမွာ ငါ႔ဥစၥာ ငါ႔ဥစၥာနဲ႔ ေအာ္ဟစ္က်န္ရစ္ေနခဲ႔ပါေတာ႔တယ္ ၊ တကယ္ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေတြဟာ ေမာင္မဥၥက ေတြမ်ားလား ခင္မ်ာ ။
ယခုအခါ ၿမန္မာတုိင္းရင္းသား ရခုိင္လူမ်ိဳးညီကိုယ္ေမာင္ႏွမမ်ား ၊ ဂီရိေလမုန္တိုင္းေၾကာင္႔ ဒုကၡေရာက္ ေနၾကပါတယ္ ၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ မပိုင္ဆုိင္ေသးတဲ႔ ပစၥည္းတခ်ိဳ႕ကို ကိုယ္ပိုင္ၿဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကရင္ ေကာင္းေလမလဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံေတြးေနၾကပါတယ္ ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံကေတာ႔ u$ ၅၀၀ လွဴလိုက္ပါၿပီ၊ အားလုံးကိုယ္ပိုင္ပစၥည္း လုပ္ႏုိင္ၾကလိမ္႔မယ္လို႕ ေငြလမင္းတို႔က ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္ခင္မ်ာ ၊ ရႊင္လန္းခ်မ္းေၿမ႕ၾကပါေစ ….။
