ဒို႕အခ်ိန္

It’s the essence of peinus to make use of the simplest of ideas. အစြမ္းအစ ရွိသူေတြရဲ႕ အႏွစ္သာရဟာ သာမန္အက်ဆုံး စိတ္ကူးေလးမ်ားကို အသုံးတည္႔ ေအာင္ၿပဳလုပ္ႏိုင္ ၿခင္းၿဖစ္ပဲ ၿဖစ္တယ္............။

ဘ၀တခုမွာ ပညာရွာခ်ိန္ ဥစၥာရွာခ်ိန္ တရားရွာခ်ိန္ဟူ၍ ရွိပါ၏ ၊ လူ႕သက္တမ္းကို ၇၅ႏွစ္ သက္တမ္းဟုဆိုလွ်င္ ေမြးကင္းစအရႊယ္မွစတင္ၿပီး ၂၅ႏွစ္ထိေသာ သက္တမ္းသည္ ပညာရွာရန္ အခ်ိန္ၿဖစ္ပါ၏ ၊ ၂၅မွ ၅၀ထိကာလကို ဥစၥာရွာသင္႔ပါ၏ ၊၅၀မွ ၇၅တိုင္ေအာင္ေသာ အခ်ိန္ကို တရားရွာသင္႔သည္မဟုတ္ပါေလာ ၊ ကြ်န္ေတာ္ပညာသင္ခ်ိန္ကိုသာ ေၿပာလိုပါသည္ ယခုေခတ္မွာ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ရြယ္တူညီကိုယ္မ်ားဟာ မၾကာမၾကာ ၿပႆနာတတ္ေနပါသည္ ပညာသင္မလား ?ဥစၥာရွာမလား ? ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔ ပညာသင္ဖို႔ အခြင္႔လမ္းလဲရွိမယ္ ၊ မိမိကသင္လဲ သင္ႏုိင္ မယ္ဆိုရင္ ပညာကိုသာ ဆက္သင္ပါလို႕ တိုက္တြန္းခဲ႔ပါတယ္ ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ဆုံတုိင္း ဒီကိစၥကို ကြ်န္ေတာ္ေၿပာပါတယ္ ၊ ေနာင္တခ်ိန္မွာ ပညာတတ္ေတြသာ ဦးေဆာင္မဲ႔ ေခတ္အခါ ကိုေရာက္ လာလိမ္႔မယ္လို႕ ကြ်န္ေတာ္စြဲစြဲၿမဲၿမဲ ယုံၾကည္ပါတယ္ ၊ ဥစၥာစီးပြားရွိသူေတြ ေရွ႕တန္း ေရာက္တယ္ ဆိုတာ ၊ တည္ၿငိမ္မႈမရွိေသးလို႕ပါ တည္ၿငိမ္ေသာ တိုင္းၿပည္ၾကီးမ်ားတြင္ အရာရာကို  ပညာတတ္ ေတြသာ ႏိုင္ငံကိုဦးေဆာင္ ေနပါ တယ္ ဒါေၾကာင္႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ညီကိုယ္ေမာင္ႏွမ မ်ားဟာ ဥစၥာစီး ပြားဘယ္ေလာက္ရွိရွိ ပညာတတ္ ကိုေက်ာ္လုိ႕မရဘူး ဆိုတာရယ္ ဒီအခ်ိန္ဟာ ပညာသင္ရမဲ႔ အခ်ိန္ လို႕ယုံၾကည္မွိပါတယ္ ။

ပညာတတ္ခ်င္ရင္ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ၿမန္မာလူမ်ိဳးမ်ားရဲ႕ လက္ရွိအ ေၿခေနနဲ႕ ၾကည္႔လို႕မရႏုိင္ပါ ၊ တိုးတတ္ ဖြံ႔ၿဖိဳး ေနေသာ ႏုိင္ငံၾကီးမ်ားႏွင္႔ ႏိႈင္းယွဥ္ၾကည္႔မွ သာ အဆင္ေၿပပါလိမ္႕မည္ ၊ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ကေၿပာပါတယ္ ၊ “မင္းတုိ႕ကေငြရွိေတာ႔ အဆင္ေၿပတယ္ကြ ၊ ငါကေငြမရွိဘူး ငါ႔အေဖက ခိုးကူးေခြ ေရာင္းတယ္ ၊ ငါဘြဲ႕ရလဲ ခိုးကူးေခြဘဲ ေရာင္းရမွာဘဲတဲ႔ ” ကြ်န္ေတာ္ၿပန္ေၿပာလိုက္ပါတယ္ မင္းပညာတတ္ခ်င္သည္ ၿဖစ္ေစ မတတ္ခ်င္ သည္ၿဖစ္ေစ မင္းတတ္ေအာင္သင္ထားရမယ္ ၊ ေနာင္တခ်ိန္မွာေတာ႔ ပညာဟာတန္ဘိုးရွိလာမွာ မုခ်ဘဲ မင္းေၿပာတဲ႔ ေငြရွိတဲ႔သူေတြဟာ တခ်ိန္မွာ ပညာတတ္ရဲ႕ ေအာက္ကိုေရာက္မယ္ ၊ သူတို႕အိတ္ထဲ ကေငြေတြဟာ ပညာတတ္ေတြရဲ႕ အိတ္ထဲကို အလိုလို စီး၀င္သြားလိမ္႕မယ္ ၊ အခုေတာ႔ ငါဒီေလာက္ဘဲ ေၿပာႏုိင္မယ္ ၊ ဒို႕မွာ ေရြးခ်ယ္စရာမရွိဘူး လုပ္ခ်င္သည္ၿဖစ္ေစ ၊ မလုပ္ခ်င္သည္ၿဖစ္ေစ မင္းလုပ္ကိုလုပ္ထားရလိမ္႕မယ္ ၊ ဟုတ္ကဲ႕ ကြ်န္ေတာ္႔ညီအကိုမ်ားကို ေၿပာလိုပါတယ္ ၊ အခုအခ်ိန္ုဟာ ပညာသင္ရမဲ႔အခ်ိန္ပါခင္မ်ာ….။အဲဒီ ခံစားခ်က္ေလးေၾကာင္႔ ကြ်န္ေတာ္ဒီစာေလးကို ဘာသာၿပန္ ပါတယ္ခင္မ်ာ….။

ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက စီမံခန္႔ခြဲမႈ အၾကံေပးရာထူးေနရာမ်ိဳး အလုပ္ရွာတုန္းကေပါ႔ဗ်ာ ။ တစ္စုံ တစ္ေယာက္ရဲ႕ တုိက္တြန္းခ်က္အရ နာမည္ၾကီး ေၾကာ္ၿငာ ကုမၼဏီတစ္ခုရဲ႕ ဥကၠ႒ၾကီးနဲ႕ ေတြ႔ဖို႕ ၾကံဳလာပါတယ္ ၊ ဥကၠ႒ၾကီးက ကြ်န္ေတာ႔လုပ္ရည္ကိုင္ရည္ကို တစ္စြန္းတစ္စ သိထားပုံရတယ္လို႔ လည္း ေၿပာတယ္။ ဘာဘဲေၿပာေၿပာ ကြ်န္ေတာ္ေၾကာက္ဒူးတုန္မွိတယ္ ၊ ဘယ္တုန္းကမွ ဒီေလာက္ၾကီးမားတဲ႔ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးမ်ိဳးနဲ႔ ရင္မဆုိင္ဖူးဘူး။ မနက္ၿဖန္၁၀နာရီမွာ ခ်ိန္းထားတယ္၊ တစ္နာရီေလာက္ အေတြ႕ခံမယ္တဲ႔ ။

ကြ်န္ေတာ္အေစာၾကီး ၾကိဳေရာက္ပါတယ္ ၊ ၁၀နာရီအတိမွာဘဲ အင္မတန္ ၾကီးက်ယ္ခမ္းနား ထည္၀ါတဲ႔ ၊ အခန္းၾကီးကို ကြ်န္ေတာ္႔ကိုပို႕လိုက္ပါတယ္ ၊ အဖိုးၾကီးဟာ အက်ီၤလက္ပင္႔တင္ ထားၿပီး ရွဴးသိုးသိုးနဲ႔ ၾကည္႔ေနပါတယ္ ၊ “မင္းအခ်ိန္ မိနစ္၂၀ပဲရမယ္”လုိ႕ လွမ္းေၿပာလိုက္တယ္ ၊ ကြ်န္ေတာ္ စကားတစ္ခြန္းမွ မေၿပာဘဲ ထုိင္ေနမွိတယ္ ၊ “ငါေၿပာေနတယ္ေလ မင္းအခ်ိန္ မိနစ္၂၀ပဲရ မယ္လုိ႔” ကြ်န္ေတာ္ စကားတစ္ခြန္းမွ မထြက္မွိဘူး ၊ “မင္းအခ်ိန္ေတြကုန္ေနၿပီ ဘာေၾကာင္႔ပါးစပ္ မဟရတာတုန္း ”  “မိနစ္၂၀ ကြ်န္ေတာ္ရတာဆုိရင္ ကြ်န္ေတာ္႔ဟာ ကြ်န္ေတာ္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ႏုိင္ တာေပါ႔ ” ဒီေတာ႔ အဖိုးၾကီးဟာ အားရပါးရ ရီပါေလေရာ ၊ အဲဒီေနာက္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဟာ တစ္နာရီခြဲေလာက္ စကားေၿပာၿဖစ္ၾကတယ္ ၊ ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္ရခဲ႕တယ္ ။

ဒီစာဖတ္ၿပီးသြားတဲ႔ တစုံတေယာက္ဟာ ကြ်န္ေတာ္တို႕ရဲ႕ ရတဲ႔အခ်ိန္၂၅ႏွစ္အတြင္းမွာ ဘာလုပ္ သင္႔ ပါသလဲ ေတြးေပးၾကပါအုံးခင္မ်ာ ဟုတ္ကဲ႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ၊ ရြႊင္လန္းခ်မ္းေၿမ႕ ၾကပါေစ ဟု ေငြလမင္းတို႕က ဆုေတာင္းပါတယ္ ၊ အားလုံး မဂၤလာပါခင္မ်ာ………။

 Martin Rytte ရဲ႕ Time Out ကိုဆီေလွ်ာ္သလို ၿပန္ဆိုပါသည္ ။

မဒမ္ေငြ ၂၇

မဂၤလာပါ မဒမ္ေငြ အသက္၂၆ ႏွစ္ၿပည္႔တဲ႔ ယေန႔မွစၿပီး ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတုိင္ မိမိအက်ိဳး သူတပါးအက်ိဳး ေလာကေကာင္းက်ိဳးကို သယ္ပိုးနုိင္ပါေစေၾကာင္း ဆုမြန္ေကာင္း ေတာင္းလိုက္ ပါတယ္ ။

လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ၂၆ႏွစ္တာ အတြင္းမွာ ၿဖတ္သန္းလာတဲ႔ ၊ ဘ၀အေတြ႔အၾကံဳ ၊ ၾကဳံေတြ႕ဖူးခဲ႔တဲ႔ ခါးသီးမႈေတြ ၊ ေအာင္ၿမင္မႈေတြ ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈေတြ ၊ မ်က္ရည္ေတြ ေသြးေတြ ေခြ်းေတြနဲ႔ ပုံစံတူ အခက္အခဲနဲ႔ ေအာင္ၿမင္မႈ႔ေတြကို ၂၇ေရာက္တဲ႔ မနက္ၿဖန္မွာလဲ ေတြ႕ၾကံဳေကာင္း ၾကံဳရအုံးမယ္ ဆုိတာ မေမ႔နဲ႔ေနာ္ ။

လူတိုင္းတစ္ခုခုကို ရရင္ေပ်ာ္တတ္တယ္ ၊ တခုခုကိုစြန္႔လြတ္ရရင္ ၀မ္းနည္းတတ္တယ္ ၊ သေၿမာ တတ္တယ္ ၊ တြန္႔တိုတတ္တယ္ လူသားပီသတဲ႔လူေတြဟာ ရယူၿခင္း ရသထက္ စြန္႔လြတ္ၿခင္း ရသကို ပိုမိုႏွစ္သက္ၾကတယ္ ၊ ရယူမႈအေပၚမွာ အရသာခံတတ္ေပမဲ႔ စြန္႔လြတ္ၿခင္းရဲ႕အေပၚမွာ အရသာ မခံတတ္ဘူး ၊ မဒမ္ဟာ ၂၆ႏွစ္မွာတုန္းက ရယူၿခင္းရသကို ခံစားတတ္ရင္ ၊ အခုခ်ိန္က စၿပီး စြန္႔လႊတ္ၿခင္းရသကို ေၿပာင္းလဲခံစားတတ္ဖို႔ အသင္႔ၿပင္ထားေတာ႔ ။ မင္းအသက္ ၂၇ မင္း လူ ၾကီးၿဖစ္ၿပီ ။

မဒမ္ေရ  ရန္ကုန္ကေန မီးရထားစီးလာရင္ ၊ ပဲခူးကိုေရာက္ရင္ ရန္ကုန္နဲ႔ နဲနဲေ၀းလာတယ္ ၊ မႏၱေလးနဲ႔ နဲနဲနီးလာၿပီ ၊ သာစည္ေလာက္ေရာက္ရင္ ရန္ကုန္နဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေ၀းၿပီး မႏၱေလးနဲ႔ ေတာ္ေတာ္ေလးနီးလာၿပီ ၊ ဆုိလိုတာက လူ႔ဘ၀ဆိုတာ ရန္ကုန္ မႏၱေလး အၿမန္ရထားတစ္စီးကို လက္မွတ္ၿဖတ္ထားသလိုပါဘဲ ၊ ေမြးေန႔ဆိုတာ ရန္ကုန္နဲ႔ မႏၱေလးအၾကားက ဘူတာငယ္ေလး ေတြလိုပါဘဲ ၊ အသက္တစ္ႏွစ္ၾကီးတုိင္း  ဘူတာေလးတစ္ခုက ဆိုက္သြားတာဘဲမဟုတ္လား ၊ ဘယ္လိုဘဲၿဖစ္ၿဖစ္ တခ်ိန္မွာေတာ႔ မႏၱေလးဘူတာၾကီးေရာက္ရင္ ကိုယ္ထုိင္ခဲ႔တဲ႔ ထိုင္ခုံကိုၿဖဳတ္ ယူသြားလို႕မရဘူးေလ ထားခဲ႕ရမွာဘဲ၊ ေမြးေန႕ဆုိတာ မႏၱေလးဘူတာၾကီးကို ေရာက္ေတာ႔ေပမယ္ ခုံေတြၿဖဳတ္ယူသြားလို႕မရဘူးလို႕ သတိေပးေနသလိုေလးပါဘဲ ။

ေမြးေန႔ဆိုတာ တစ္ဖက္ကၾကည္႔ရင္ ေပ်ာ္ရႊင္စရာေန႔ရက္ ေလးေတြဆိုေပမဲ႕ တစ္ဖက္ကၾကည္႔ ေတာ႔လဲ လူ႔ၿပည္မွာေနဖုိ႔ တစ္ႏွစ္နဲသြားၿပီဆိုတဲ႔ ဘ၀တစ္ခုကုန္ဆုံးဖို႔ အစနိဒါန္းၿဖစ္သလို  လြန္ခဲ႔တဲ႔ ၂၆ႏွစ္ရဲ႕ ကုန္ဆုံးၿခင္း နိဂုံးဆိုတဲ႔ အဓိပၸါယ္ပါဘဲ ၊ မဒမ္ေရ မနက္ၿဖန္ကစၿပီး အသက္တစ္ ႏွစ္ၾကီးသြားၿပီေနာ္ ၊ ဘ၀အတြက္ အနာဂတ္တုိ႔ မ်ိဳးဆက္ေလးေတြအတြက္ တစ္ခုခုထားခဲ႔ၾက ရေအာင္ပါ ၊ မဒမ္ရဲ႕ ၂၆ႏွစ္ေၿမာက္ ေမြးေန႔မွသည္ ၊ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတုိင္ လူ႔ေဘာင္ လူ႕ေလာကအတြက္ တစ္ခုခု က်န္ရစ္ေအာင္ ထားခဲ႔ႏုိင္ပါေစေၾကာင္း  ဆုမြန္ေတာင္းၿပီး နိဂုံးခ်ဳပ္ ပါတယ္ မဒမ္………………..။

မင္းအတြက္ ေႏြးေထြးေသာ အၿပဳံးတစ္ခ်က္ကို ဒီစာနဲ႔အတူထည္႔ေပးလိုက္တယ္ေနာ္……..

မင္းကိုအရမ္းခ်စ္တဲ႔ မင္းရဲ႕ ေမာင္.....မစၥတာေငြလမင္း…..။

ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္း အစစ္လား

                                                   မူရင္းစာအုပ္

                                                   ေရးသားတဲ႔ ႏွစ္

                                                 ေမာင္ဆုရွင္ ဘာသာၿပန္သည္

စာအုပ္ေလး တစ္အုပ္ဖတ္ဖူးတယ္ ဆရာၾကီး ဦးဉာဏ္၀န္ ေရးခဲ႔တာ စာအုပ္နာမည္က “ပင္လယ္ၿပာနဲ႕ တံငါအုိ ” ၊ စာအုပ္ေလးကို ၁၉၅၄ခုႏွစ္မွာ ေရးခဲ႔တာ ၊ ထုတ္တဲ႔တုိက္က ဗန္းေမာ္ စာအုပ္တိုက္ ၊ ဘာသာၿပန္မွန္း မသိခဲ႔ဘူး ၊ ဘုိလိုေလး မေတာက္တေခါက္ ဖတ္တတ္လာေတာ႔ ဒီစာအုပ္ရဲ႕မူရင္းကို ရွာလို႔ရလာတယ္ The old man and the sea. တဲ႔ ၊ ကမၻာေက်ာ္ စာေရးဆရာၾကီး ကဲနတ္ဟဲမင္းေ၀း Ernest henim Gway ရဲ႕စာအုပ္ေလးပါ ၊ ဒီစာေရး ဆရာက တံငါလုပ္တာတုိ႔ သတ္တာတုိ႔ ၿဖတ္တာတုိ႔ ၊ မွ်ားတာတုိ႔ ေတာလုိက္တာတုိ႔ သူေရးခဲ႔တဲ႔ စာအုပ္တုိင္းမွာပါတယ္ ၊ ဘယ္စာအုပ္ဖတ္ဖတ္ တစ္နည္းမဟုတ္ တစ္နည္းနည္းေတာ႔ အဲလိုဟာေတြ နဲ႔ပတ္သက္ေနတယ္ Indian Camp တို႔ The sun also rises တို႔ A farewell to Arms တုိ႔ The short happy life of fancis macomber တုိ႔ ဆိုတာေတြက သူ႕စာအုပ္ေတြဘဲ ဟဲမင္းေ၀းေရးသမွ် ကမၻာမေက်ာ္တဲ႔ စာအုပ္လို႔ သိပ္မရွိပါဘူး ၊ သူ႔ကို စာေရးဆရာၾကီးေတြက “လူ႔ၿပည္က သတ္ၿဖတ္ၿခင္းရဲ႕ ငရဲကို သိေစဖို႔ ဘုရားသခင္က လူ႔ျပည္ကို လႊြတ္လိုက္တဲ႔ စာေရးဆရာ ”လို႔ေတာင္ ေၿပာဆုိဂုဏ္ၿပဳၾကတယ္ ။

သူ႔စာအုပ္ကို ဖတ္လိုက္တာနဲ႕ ဘယ္လူမ်ိဳးမဆို ဘယ္ဘာသာေရးကို ကိုးကြယ္တဲ႔ လူမဆို ဘယ္ရႈေထာင္႔က မဆုိမွားတယ္လို႔ ေထာက္ၿပေ၀ဖန္လို႔ကို မရေလာက္ေအာင္ ေရးတတ္တယ္ ၊ ႏုိင္ငံတိုင္းမွာ သူ႔စာအုပ္ကို ဆိုင္ရာႏုိင္ငံရဲ႕ ဘာသာစကားေတြနဲ႔ ၿပန္လည္ေရးသားၾကတယ္ ၊  ႏုိင္ငံတိုင္း လူမ်ိဳးတုိင္းလက္ခံတယ္ ၊ သူေရးခဲ႔တဲ႔ စာအုပ္ေတြထဲမွာ အခုေၿပာမဲ႔ The old man and the sea ဟာနာမည္အၾကီးဆုံးပါဘဲ ၊ ဒီစာအုပ္ ေၾကာင္႔ ကမၻာေက်ာ္လာတယ္လို႔လဲ ေၿပာလို႕ရတယ္ ၊ ပင္လယ္ကို ငါးထြက္ဖမ္းတဲ႔ ဆန္တီယာဂိုဆို တဲ႔ အဘိုးအုိတစ္ေယာက္ ငါးထြက္ဖမ္းတာကို ေရးထားတာပါ ၊ လူတုိင္းက စာအုပ္တစ္အုပ္ဖတ္ရင္ ဖတ္တဲ႔စာအုပ္က တစ္ခုခုေၿပာသြားတယ္တဲ႔ ဒီစာအုပ္ကေတာ႔ ၅ခုေလာက္ကို ေၿပာသြားတယ္ထင္တာဘဲ ၊ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔ အဲလိုဘဲၿမင္တယ္ ၊ ပင္လယ္ၿပင္မွာ ငါးထြက္ရွာတဲ႔ အဘုိးအုိ ငါးၾကီး အၾကီးေတာ႔ မွိခဲ႔ပါရဲ႕ ၊ ဒါေပမဲ႕ သူ႕ရြာကိုၿပန္ေရာက္ေတာ႔ ငါးကအရုိးဘဲ က်န္ေတာ႔တယ္ ၊ ဘ၀မွာ ရွာေဖြလာသမွ် ၊ ေသဆုံးသြားတဲ႔ တေန႔ ဘာမွမပါ လက္ဗလာၾကီးနဲ႔ ၿပန္လာရတယ္လို႔မ်ား ေၿပာခ်င္ေလသလား ၊ ဘာလားညာလားေပါ႔ ၊

ဒါမွမဟုတ္ အသက္ရြယ္ၾကီးရင္႔ေနတဲ႔ ငါလိုအဘိုးအုိေတာင္ ဒီလိုငါးၾကီး ဖမ္းႏုိင္ခဲ႔ေသးရင္ မင္းတုိ႔လို ငယ္ရႊယ္တဲ႔လူေတြက ဘာလို႔ငါ႔မိလာတဲ႔ ငါးေလာက္မကၾကီးတဲ႔  ငါးကိုမင္းတုိ႔ေတြ  မဖမ္းႏုိင္ရမလဲဆိုတဲ႔ အေတြးမ်ိဳးကိုေပးတဲ႔ တတ္က်မ္းလား ၊ ဒါမွမဟုတ္ ငါးကဖမ္းတုန္းကေတာ႔ အသားေတြ အရမ္းမ်ားတဲ႔ ငါးၾကီးပါကြယ္ ၊ ဒါေပမဲ႔ ပင္လယ္ထဲမွာ ငါးေလးေတြက တြက္လို႕ အရိုးဘဲ က်န္ေတာ႔တာ ၊ ငါအေကာင္းဆုံး လုပ္ခဲ႔တယ္ အေကာင္းဆုံး မၿဖစ္ခဲ႔ဘူး ဒီငါးရိုးၾကီးဟာ ငါအေကာင္းဆုံး လုပ္ခဲ႔တယ္ဆိုတဲ႔ သက္ေသပါဘဲလို႔ စိတ္ေၿပေစတဲ႔ အေတြးမ်ိဳးေပးတဲ႔ စာအုပ္လား ဘာလား ညာလား စသၿဖင္႔ ေတြးစရာေတြကေတာ႔ အရမ္းမ်ားတဲ႔စာအုပ္ရယ္ပါ ။

The old man and the sea ကုိ ၿမန္မာႏုိင္ငံမွာ စာေရးဆရာ သုံးေယာက္ ဘာသာၿပန္ပါတယ္ ၊စာအုပ္တိုက္မ်ိဳးစုံက ၅ၾကိမ္ ရိုက္ႏွိပ္ထုတ္ေ၀ခဲ႔ပါတယ္ ၊ အေစာဆုံး ကာလကေတာ႔ ၁၉၅၄ ခုႏွစ္မွာ ဗန္းေမာ္စာအုပ္တိုက္က ဆရာဦးၪာဏ္၀န္ ေရးခဲ႔တာပါ ၊ ၁၉၆၄ခုႏွစ္မွာ ဆရာတင္႔တယ္က ဗမာ႔ေရွ႔ ေဆာင္ ပုံႏွိပ္တုိက္က ထုတ္ေ၀ပါတယ္ ၊ ၁၉၇၄ခုႏွစ္မွာ ဆရာေမာင္ဆုရွင္က စာေပဗိမၼာန္က ေန ထုတ္ေ၀ပါတယ္ ၊ ဆရာကဘဲဆက္လက္ၿပီး ၁၉၉၅ခုနွစ္မွာ ေယာမင္းၾကီး စာအုပ္တုိက္ ကထုတ္ေ၀ၿပီး ၁၉၉၉ခုႏွစ္မွာ ရာၿပည္႔ကေနထုတ္ေ၀ပါတယ္ ၊ ၿမန္မာႏုိင္ငံမွာ စာအုပ္ တစ္အုပ္ကို စာေရးဆရာ ႏွစ္ဦးဘာသာၿပန္တဲ႔ စာအုပ္ကိုသာ ေတြ႔ဖူးပါေသးတယ္ ၊ သုံးေယာက္ ဘာသာၿပန္တဲ႔ စာအုပ္ဆိုလို႔ သိပ္ရွားပါတယ္ ၊ ၿမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ ပဌမဆုံး ၀တၳဳကို ဆရာၾကီး ဂ်ိမ္းလွေက်ာ္က ကိုရင္ေမာင္ မမယ္မ နာမည္နဲ႔ ေရးပါတယ္ မူရင္းစာအုပ္က မြန္ဆိုခရစၥတီး ရတနာသိုက္ပါ ဘာသာၿပန္မွီးၿငမ္း ထားတာပါ  ၊ ဆရာၾကီးေရႊဥေဒါင္း ကေတာ႔ ေစာလမုန္ရတနာသိုက္ ဆိုၿပီး မြန္ဆိုခရစၥတီး ရတနာသိုက္ကို ထပ္ၿပီးဘာသာၿပန္ပါတယ္ ။

The old min and the sea ကို ဟဲမင္းေ၀းက ၁၉၅၂ခုႏွစ္မွာ ေရးသားခဲ႔တာပါ ၁၉၅၄ခုႏွစ္မွာ စာေပကေလာင္ဆုလို႔ေခၚတဲ႔ ပူလစ္ဆာဆုကိုရရွိပါတယ္ ၊ အဲဒီႏွစ္မွာဘဲ ႏုိဗယ္ဆုရရွိပါတယ္ ၊ ၁၉၅၈ခုႏွစ္မွာ ၊ ေဟာလီး၀ုဒ္မွာ ရုပ္ရွင္ရိုက္ပါတယ္ ၊ အဲဒီေခတ္တုန္းက ေဒၚလာ ၆၅၀၀၀ေပးခဲ႔ရ တဲ႔  ေၾကးအၿမင္႔ဆုံး ေသာ ဇာတ္ညြန္းအၿဖစ္ မွတ္တမ္း၀င္ပါတယ္ ၊ ဒီစာအုပ္ကို လုံးၿခင္းထုတ္ဖို႔ ေဒၚလာ ၁၀၀၀၀ ေပးခဲ႔ရလို႕  ေၾကးအၾကီးဆုံး လုံးၿခင္း၀တၳဳလဲၿဖစ္ခဲ႔ပါတယ္ ၊ ဒီလိုစာေပ ေတြေရးသားၿပီး ငါးမွ်ား ၊ ေတာလိုက္ ၊ အေပ်ာ္တမ္းစစ္သား ဘ၀စတဲ႔ လုပ္ငန္းေတြနဲ႔ဘဲ သူဟာ ေမြ႔ေလွ်ာ္သူပါ ၊ ပစၥည္းမဲ႔ လူတန္းစား စနစ္ကိုအရမ္းအားက်တဲ႔ စာေရးဆရာၾကီးလဲ ၿဖစ္ပါတယ္ ၊ ေသရင္ ငါ႔ေနာက္မပါဘူးဆိုတဲ႔ အေတြးမ်ိဳးကို ဘာသာမဲ႔ တစ္ေယာက္ေပမဲ႔ဲ စာေပအသိဉာဏ္ ၊ ဘ၀ အေတြ႔အၾကံဳ ေတြကေန နားလည္သေဘာေပါက္ၿပီး လက္ခံက်င္႔သုံးေနသူ ၿဖစ္ပါတယ္၊ ႏုိဗယ္ စာေပဆု ရခဲ႔တဲ႔ ၁၉၅၄ခုႏွစ္မွာ တစ္ကမၻာလုံးမွာ ရွိတဲ႔စာေပပညာရွင္သုံးေယာက္ကိုသာ ႏိုဗယ္ဆု ခ်ီးၿမင္႔ရပါေသးတယ္ ၊ စာေပဆုိင္ရာ ႏုိဗယ္ဆုဟာ စာေရးဆရာတုိင္း မက္ေမာတဲ႔ဆုပါ၊ လူတုိင္း တန္ဘိုးထား ၿမတ္ႏုိးၾကပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕စာေရးဆရာၾကီးမ်ားဟာ ႏုိဗယ္ဆုကို ေဆြစဥ္မ်ိဳးဆက္ ထိန္းသိမ္းထားခဲ႔ၾကပါတယ္ ၊ ဟဲမင္းေ၀းကေတာ႔ ႏုိဗယ္ဆုရၿပီး တစ္လေလာက္ မွာ သူရထားတဲ႔ စာေပဆုိင္ရာ ႏုိဗလ္ဆုတံဆိပ္ကို ဘုရားရွိခုိး ေက်ာင္းတစ္ခုကို လွဴၿပစ္ လုိက္ပါတယ္ ၊ တစ္ကမၻာလုံး သူ႕ရဲ႕အလွဴကို အာရုံစူးစိုက္ၿခင္း ခံခဲ႔ရပါတယ္။

သတင္းေထာက္တစ္ေယာက္က ႏုိဗယ္ဆုၾကီးကို ဘာလို႔လွဴလိုက္ပါသလဲလို႕ ေမးလုိက္တဲ႔အခါ “ကြ်န္ေတာ္က ကြ်န္ေတာ္ပိုင္တဲ႔ အရာ၀တၳဳတခုကို သူမ်ားကို မေပးရေသးရင္ ကြ်န္ေတာ္ပိုင္တဲ႔ ပစၥည္းလို႔ မယူဆဘူး ဗ်တဲ႔ ” ကြ်န္ေတာ္ ဟဲမင္းေ၀းရဲ႕ စကားကို ကြ်န္ေတာ္သိလုိက္တဲ႔ အခ်ိန္မွာ ငါတုိ႔လက္ထဲက ပစၥည္းေတြဟာ ငါတုိ႔မပိုင္ဘူး ၊ ပိုင္တဲ႔ ပစၥည္းဆုိရင္ ေပးလို႕ရရမယ္ ၊ သူမ်ားကို ေပးလို႕မရဘူးဆိုရင္ ငါရဲ႕ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္း မဟုတ္ဘူးလို႔ အေတြးေတြ ေပါက္မွိပါတယ္ ။ အေတြးေပါက္ခဲ႔ဖူးပါေသာ္လည္း တကယ္ေပးကမ္းစြန္႔ၾကဲ ရေတာ႔မဲ႔အေၿခ နဲ႔ၾကဳံၿပီဆုိရင္ လက္တြန္႔ခဲ႔ဖူးပါတယ္ ။

လြန္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္အနည္းငယ္က ကြ်န္ေတာ့္ေမေမက ကြ်န္ေတာ္႔ကို အ၀တ္အစား ေသးေသးေလး တစ္စုံ ထုတ္ၿပပါတယ္ ၊ ေမေမဒါေလးက ဘယ္သူ႔အတြက္လဲဆုိေတာ႔ “မင္းသုံးႏွစ္သားက ၀တ္ခဲ႔တဲ႔ ၀တ္စုံေလးတဲ႔” အုိ ဘာလုိ႔သိမ္းထားတာလဲ ေပးၿပစ္လိုက္ပါလား မရွိတဲ႔လူေတြက ိုလုိ႔ ေၿပာေတာ႔  အို ဘာလို႔ ေပးရမွာလဲတဲ႔ ၊ ကြ်န္ေတာ္ ၂၀၀၄ခုႏွစ္က ကိုးရီးယားကို အလည္အပတ္ အကိုေတြနဲ႔ သြားဖူးပါတယ္၊ ဆိုးလ္ျမိဳ႔ေတာ္ရဲ႕ လမ္းစုံေတြ လမ္းထိပ္္ေတြမွာ အ၀တ္အစားတင္ သံစဥ္ေသးေသးေလးေတြ ေတြ႕ပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕ေတြက အိမ္မွာမ၀တ္ေတာ႔တဲ႔  အ၀တ္အစားေတြကို အမိႈက္ပုံးထဲ မထည္႔ဘဲနဲ႔ ေလွ်ာ္ဖြတ္ မီးပူတုိက္ၿပီး မရွိ ဆင္းရဲသားေတြ ယူဖို႔ၿပစ္ထားတာလို႔ ေၿပာပါတယ္ ၊ ကြ်န္ေတာ္က အၾကီးေကာင္ကို လက္တုိ႔ၿပီး ဒို႔ေတြရဲ႕ အ၀တ္ေဟာင္းေတြကိုလဲ ဒီလိုေပးၾကည္႔ရင္ မေကာင္းဘူးလားလို႔ တုိင္ပင္ၾကည္႔ေတာ႔ ဘာလုိ႕ဖိ႕တုန္းဟ အမွတ္တရထားသင္႔တယ္လို႔ ၿပန္ေၿပာပါတယ္ ၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ လူသားေတြဟာ အသစ္ၿမင္တိုင္း လိုခ်င္သလို ၊ အေဟာင္းကိုလဲ မစြန္႔လြတ္ ခ်င္ၾကပါ ၊ ဟဲမင္းေ၀း ေၿပာသလို ကိုယ္ပိုင္ပစၥည္းဟုတ္တယ္ မဟုတ္ဘူး ဆုိတာဟာ သူတပါးကိုေပးၾကည္႔ရင္ သိတယ္လုိ႔ ဆိုေတာ႔ ၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေတြဟာ ကိုယ္မပိုင္တဲ႔ ပစၥည္းေတြနဲ႔မ်ား ၾကီးၿပင္းလာခဲ႔ၾကတာလား ၊ ဘယ္ေလာက္ထိ ဒီပစၥည္းေတြနဲ႔ ေနအုံးမလဲလို႔ ေတြး ၾကည္႔ေနမွိပါေတာ႔တယ္ …။

ငါးရာ႔ငါးဆယ္ အသီတိနိပါတ္ေတာ္ ၿမန္မာၿပန္ထဲက မဥၥက ဇာတ္ေတာ္ဆုိတာေလး ဖတ္ဖူးပါတယ္ ၊ မဥၥက= ဆုိတာ ငါ႔ဥစၥာတဲ႔ (ဦးဟုတ္စိန္ ပါဠိၿမန္မာအဘိဓာန္ ) ႏွံၿပည္စုတ္ ငွက္ကေလးဟာ မဥၥက မဥၥကနဲ႔  ေညာင္သီးအမွည္႔ေတြ ၿပည္႔ေနေအာင္သိီးတဲ႔ ေညာင္ပင္ေပၚမွာ တက္ေအာ္ေနပါတယ္ ၊ တကယ္တမ္း သူစားႏုိင္တာက ေညာင္သီးေလး တစ္လုံးရယ္ပါ ၊ အဲဒီခ်ိန္မွာ ဗ်ိဳင္းလို အေကာင္ၾကီး ငွက္မ်ိဳးတစ္အုပ္ ေရာက္လာၿပီး ေညာင္ပင္က အသီးေတြကို အကုန္စားၿပစ္လိုက္ပါတယ္ ၊ ငွက္ၾကီးေတြက ၊ ေညာင္သီးေတြကို ကုန္ေအာင္စားသြားၿပီး အီးအီးေတြေညာင္ပင္ေပၚ ပါခ်ထားခဲ႔ပါတယ္ ၊ ငွက္ကေလး ေမာင္မဥၥက ကေတာ႔ ငွက္အၾကီးေတြ စြန္႔ခဲ႔တဲ႔ မစင္ေတြနဲ႔ ေညာင္ပင္ေပၚမွာ ငါ႔ဥစၥာ ငါ႔ဥစၥာနဲ႔ ေအာ္ဟစ္က်န္ရစ္ေနခဲ႔ပါေတာ႔တယ္ ၊ တကယ္ေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေတြဟာ ေမာင္မဥၥက ေတြမ်ားလား ခင္မ်ာ ။

ယခုအခါ ၿမန္မာတုိင္းရင္းသား ရခုိင္လူမ်ိဳးညီကိုယ္ေမာင္ႏွမမ်ား ၊ ဂီရိေလမုန္တိုင္းေၾကာင္႔ ဒုကၡေရာက္ ေနၾကပါတယ္ ၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရဲ႕ မပိုင္ဆုိင္ေသးတဲ႔ ပစၥည္းတခ်ိဳ႕ကို ကိုယ္ပိုင္ၿဖစ္ေအာင္ ဘယ္လိုလုပ္ၾကရင္ ေကာင္းေလမလဲလို႔ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံေတြးေနၾကပါတယ္ ၊ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဇနီးေမာင္ႏွံကေတာ႔ u$ ၅၀၀ လွဴလိုက္ပါၿပီ၊ အားလုံးကိုယ္ပိုင္ပစၥည္း လုပ္ႏုိင္ၾကလိမ္႔မယ္လို႕ ေငြလမင္းတို႔က ေမွ်ာ္လင္႔ပါတယ္ခင္မ်ာ ၊ ရႊင္လန္းခ်မ္းေၿမ႕ၾကပါေစ ….။

                    

အခြင္႔အေရး

ကြ်န္ေတာ္ စာစေရးေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ေတြ႔ၾကံဳခဲ႔တာေလးေတြကို ေရးမယ္လုိ႔ စဥ္းစားခဲ႔တာပါ တ ကယ္ေရးၿဖစ္ေတာ႔ ၊ ဖတ္ထားတာေတြေရာ မွတ္ထားတာေတြေရာ ၊ ၾကားဖူးခဲ႔တာေတြ အေတြ႔အ ၾကံဳေတြေရာ ေရးၿဖစ္လာပါတယ္ ၊ တခါတရံမွာ ဘာသာၿပန္ေလးေတြ ေရးခ်င္လာပါတယ္ ၊ ဘာ သာၿပန္ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္အရမ္းၾကိဳက္တဲ႔ chicken soup for the soul at work (101 stories of courage companion & creativity in the work place) ေတြထဲက အလြန္ရိုးရွင္းတဲ႔ စာတိုေပစေလးေတြပါ ၊ ဒီစာအုပ္ကို ကမၻာေက်ာ္ chicken soup for the soul series မွ ၊ စီးပြားေရးနဲ႔ စီမံခန္႔ခြဲမႈအတြက္ သီးၿခားထုတ္ေ၀ထားတာ ၿဖစ္ပါတယ္ ။

ဒီအထဲမွာ ပါ၀င္တဲ႔  ၀တၳဳလိုလို ပုံၿပင္လိုလုိ စာတုိေပစေလးေတြဟာ လူၾကီးေတြအတြက္ အေရၿပား ေပၚ အယားေၿပ ေလးေတြၿဖစ္ႏုိင္ေလာက္ေပမဲ႔ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ရြယ္တူလူငယ္မ်ားအတြက္ေတာ႔ တစုံ တစ္ခုကို ညြန္ၿပေပးေနတယ္လို႔ ကြ်န္ေတာ္ကယုံၾကည္တာ ေၾကာင္႔ရယ္ ၊ ေနာက္တစ္ခုက ကြ်န္ေတာ္ သိတဲ႔ စကားပုံေလးတစ္ခုထဲက It’s the essence of peinus to make use of the simplest of ideas. အစြမ္းအစ ရွိသူေတြရဲ႕ အႏွစ္သာရဟာ သာမန္အက်ဆုံး စိတ္ကူးေလးမ်ားကို အသုံးတည္႔ ေအာင္ၿပဳလုပ္ႏိုင္ ၿခင္းၿဖစ္ပဲ ၿဖစ္တယ္လုိ႕ မွတ္သားထားဖူးပါတယ္ ၊ ဘာသာၿပန္တင္မဲ႔ ေန႔မွာ ဒီစာသားေလးကို သြယ္တန္းၿပီး ပိုစ္္႔တင္ပါ႔မယ္ ၊

အခြင္႔အေရး

တခါတုန္းက ၿမဳိ႕ေလးတစ္ၿမိဳ႕က လမ္းဆုံတစ္ေနရာမွာ လူငယ္ေလး တစ္ဦးဟာ ကုန္စုံဆုိင္ေလး တစ္ဆုိင္ ဖြင္႔ထားတာေပါ႔ ။ ရိုးသားေၿဖာင္႔မတ္တယ္ ၊ ၾကိဳးစားတယ္ ၊ ေဖာ္ေရြတယ္ ဒါေၾကာင္႔ လူခ်စ္လူခင္မ်ားတယ္ ၊ လူေတြဟာ သူ႕ဆုိင္မွာ ေစ်း၀ယ္တယ္ ၊ သူမ်ားေတြကိုပါ ၀ယ္သူေတြက တုိက္တြန္းေပးတယ္ ၊ ဒီေတာ႔ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း စည္ပင္လာတယ္ ၊ ဆုိင္ေသးေသးေလးကေန ဆိုင္ၾကီးၿဖစ္လာတယ္ ၊ တစ္ဆိုင္ကေန ႏွစ္ဆုိင္ သုံးဆိုင္  တစ္ႏုိင္ငံလုံး တနံတလ်ား ဆိုင္ခြဲေတြ အမ်ားၾကီး ၿဖစ္လာတာေပါ႕ ၊ တေန႔ေတာ႔ သူဟာ ေဆးရုံမွာ ဘုန္းဘုန္းလဲပါေလေရာ ၊ ဆရာ၀န္ ေတြက ဒီေတာင္ကို မေက်ာ္ႏုိင္ေတာ႔ မွန္းသိေနၾကၿပီ ၊ ပုဂၢိဳလ္ၾကီးဟာ သားသုံးေယာက္ကို ေဆးရုံကို ေခၚလိုက္ၿပီး ၊ အရည္အခ်င္းစစ္ ပြဲတစ္ခုၿပဳလုပ္တယ္ ။

“မင္းတုိ႔သုံးေယာက္ထဲက တစ္ေယာက္ဟာ အေဖႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အခ်ိန္ယူ ထူေထာင္လာခဲ႕တဲ႔ ကုမၼဏီၾကီးမွာ ဥကၠ႒အၿဖစ္ ေဆာင္ရြက္ရမယ္ ၊ ဒီရာထူး အခုဘယ္သူနဲ႕ ထုိက္တန္လဲ ဆုိတာ ငါအခု ဆုံးၿဖတ္မယ္ ေရာ႔ ဒီမွာ တစ္ေဒၚလာတန္ တစ္ရြက္စီယူသြားၾက ၊ ၀ယ္ခ်င္တာ၀ယ္ခဲ႔ ၊ ညေန ေဆးရုံကို ၿပန္လာခဲ႕ၾက ၊ ၀ယ္လာတဲ႔ ပစၥည္းနဲ႕ ဒီအခန္းေထာင္႔ေစ႔ ၿပည္႔ေအာင္ၿဖည္႔ ႏုိင္ရမယ္ ”

သားသုံးေယာက္ဟာ ေအာင္ၿမင္ေနတဲ႔ ကုမၼဏီၾကီးမွာ ဥကၠ႒ၿဖစ္ရမယ္ ဆိုေတာ႔ ၀မ္းသာ ပီတိၿဖစ္ၾကတာေပါ႔ ၊ ၿမိဳ႕တြင္း၀င္ၿပီး တစ္ေဒၚလာဘုိး အၿပိဳင္အဆိုင္ ေစ်း၀ယ္ထြက္ ၊ ညေနၾက ေတာ႔ အေဖၿဖစ္သူကေမးတယ္ “သားၾကီး မင္းတစ္ေဒၚလာနဲ႕ ဘာ၀ယ္လာသလဲ ” “အေဖ ကြ်န္ေတာ္ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕ ယာေတာကိုသြားပါတယ္ ၊ တစ္ေဒၚလာေပးၿပီး ေဟာဒီ ေကာက္ရိုးႏွစ္ ထုံး၀ယ္လာပါတယ္ ” ေကာက္ရိုးေတြကို အခန္းထဲၿဖန္႔ခင္းၿပီး လိုက္တယ္ ။ အခန္းထဲမွာ ေကာက္ ရိုးေတြ ၾကဲၿပန္႔သြားေပမဲ႔ ၊ ေထာင္႔ေစ႔ေအာင္ မၿပည္႔ႏုိင္ဘူး ၿဖစ္ေနတယ္ ။

ဒါနဲ႔အဖုိးၾကီးက “သားလတ္ မင္းေကာ တစ္ေဒၚလာနဲ႕ ဘာေတြ၀ယ္လာ ခဲ႔သလ”ဲ “ကြ်န္ေတာ္ ကုန္ပေဒသာ တုိက္ၾကီးတစ္ခုကို တက္္ၿပီး ေဟာဒီ ၾကက္ေမႊးနဲ႕ လုပ္တဲ႔ ေခါင္းအုံးႏွစ္လုံး ၀ယ္လာပါတယ္ ” ၾကတ္ေမႊးေခါင္းအုံးကို ေဖာက္ၿပီး အခန္းထဲကိုၿဖန္႔ၾကဲလိုက္ေပမဲ႕ အခန္းက ေထာင္႔မေစ႔ၿပန္ပါဘူး ၊

“ကဲသားငယ္ မင္းေရာ တစ္ေဒၚလာနဲ႕ ဘာ၀ယ္လာသလဲ ”  “အေဖ သားကေတာ႔  အေဖအရင္ တုန္းက ဖြင္႔ခဲ႔တဲ႕ ဆုိင္မ်ိဳးကို ေတြ႕ေအာင္ရွုာခဲ႔ပါတယ္ ။ ဆုိင္ရွင္ကို တစ္ေဒၚလာေပးၿပီး အေၾကြ အရင္ၿဖတ္လုိက္ပါတယ္ ၊ ဆင႔္ငါးဆယ္နဲ႕ ထုိက္သင္႔တဲ႔ ရင္းႏွီးၿမဳပ္္ႏွံမႈ တစ္ခုကို အရင္ဆုံးလုပ္ လုိက္ပါတယ္ ၊ ေနာက္ ဆင္႔ႏွစ္ဆယ္ကို ကုသုိလ္ၿဖစ္ လူမႈ႕ေရးအဖြဲ႔စည္းတစ္ခုကို လွဴဒါန္းလိုက္  ပါတယ္ ၊ ေနာက္ဆင္႔ႏွစ္ဆယ္ကို ဘုရားရွိခိုးေက်ာင္းကို လွဴလိုက္ပါတယ္ ၊ က်န္တဲ႔ ဆယ္ဆင္႔ နဲ႕ ဒီပစၥည္းႏွစ္ခု ၀ယ္လာပါတယ္ ”

သားငယ္ဟာ သူ႕အိတ္္ထဲက မီးၿခစ္ဗူးနဲ႕ ဖေယာင္းတုိင္ေလးကိုထုတ္လုိက္ပါတယ္ ၊ မီးၿခစ္ၿပီး ဖေရာင္းတိုင္ေလးကို မီးညွိလိုက္ခါ ၊ လွ်ပ္စစ္မီးကို ပိတ္လိုက္တယ္ ၊ ဖေယာင္းတုိင္ မီးအလင္းေရာင္ဟာ တစ္ခန္းလုံးကို ေထာင္႔ေစ႔ ၿပည္႔လွ်ံေအာင္ထိ ထြန္းလင္းသြားပါတယ္ ၊ အဘိုးၾကီးဟာ အရမ္း၀မ္းသာၿပီး “ဒါမွ ငါ႔သားကြ မင္းသာဥကၠ႒ ၿဖစ္ထုိက္တယ္ ၊ လူ႔ဘ၀ အတြက္ အေရးၾကီးဆုံး သင္ခန္းစာကို မင္းသေဘာေပါက္တယ္ ၊ ဉာဏ္အလင္းေရာင္ကို မင္းဘယ္လုိ ထြန္းညွိရမယ္ဆိုတာ မင္းသေဘာေပါက္တယ္ ၊ လူ႕ဘ၀မွာ ဒါအေရးၾကီးတယ္ကြ။

Nido Qubein ရဲ႕ Let your light shine ကိုၿပန္ဆိုပါသည္ ။

ကြ်န္ေတာ္တုိ႔တေတြဟာ တခ်ိန္မဟုတ္ တခ်ိန္ခ်ိန္မွာ ေဒၚလာတစ္ရြက္ေပးၿပီး လူစြမ္းလူစ ၿပရမဲ႔ အခြင္႔အခါမ်ိဳး ၾကံဳၾကရပါလိမ္႔မယ္ ၊ အဲဒီအခါမွာ သားငယ္ေလးလို လူစြမ္းလူစ ၿပႏုိင္လွ်င္ၿဖင္႔……။

  

 အားလုံး ရႊင္လန္းခ်မ္းေၿမ႕ၾကပါေစလို႔ ေငြလမင္းတုိ႔က ဆုမြန္ေကာင္းေတာင္းလိုက္ပါတယ္ …..။

ဒိန္ခ်ဥ္

ဒီတေလာ မဟာဂီတသီခ်င္း အေၾကာင္းေရးဖုိ႔ ၊ ထံတ်ာေတရွင္သီခ်င္းကို အင္တာနက္မွာ ရွာရင္း နဲ႔ ၊ ဒိန္ခ်ဥ္လုပ္နည္းလာေတြ႔ပါတယ္ ၊ လုပ္ပုံလုပ္နည္းေတြက အစုံပါဘဲ ၊ ၿမန္မာ ကိုးရီး ယား ၊ အဂၤလန္ ၊ ဂ်ပန္ ႏိုင္ငံအလိုက္ လုပ္ပုံလုပ္နည္း ေတာ္ေတာ္ေလးစုံပါတယ္ ၊ ယူက်ဳ႕ုမွာ ရွိတယ္ အကုန္လုံး ၊ ဒိန္ခ်ဥ္ကို ကြ်န္ေတာ္က ငယ္ငယ္ကတည္းက အရမ္းၾကိဳက္တယ္ ၊ စားတာ မွ ေတာ္ေတာ္ေလး စားပါတယ္ ၊ ဒိန္ခ်ဥ္ကို ထန္းလွ်က္ေရနဲ႔ စားတာ ပိုၾကိဳက္ပါတယ္ ၊ အခ်ိဳ႕နုိင္ငံ ေတြမွာေတာ႔ ပ်ားရည္နဲ႔ စားေသာက္ပါတယ္၊ ၿမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ႔ သၾကားနဲ႔လဲ စားသုံးတာ ေတြ႕ၿမင္ဖူးပါတယ္ ၊ဒိန္ခ်ဥ္ဟာ အသားေရ လွပစိုေၿပေစသလို ၊ ကိုယ္အန႔ံဆိုးေတြ ကင္းေစတယ္ ၊ ေနာက္ၿပီး အူမၾကီးကို ေကာငး္စြာအေထာက္ကူၿဖစ္ေစလို႔ ၊ ၀မ္းကိုလြယ္ကူေစတယ္ ၊ အနာကို က်က္ေစတယ္ ၊ အူမၾကီးကင္ဆာကို  မၿဖစ္ေစဘူး ။

ဒါေၾကာင္႔ ကမၻာအရပ္အရပ္ ႏုိင္ငံအသိီးသီးမွာ ၊ ဒိန္ခ်ဥ္ကို ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်ၾကသလို ၊ အမ်ားစု စားေသာက္ၾကပါတယ္ ၊ ဒိန္ခ်ဥ္ဟာ လတ္ဆတ္တဲ႔ ဒိန္ခ်ဥ္ဆိုရင္ စိမ္႔တဲ႔အရသာ ရွိပါတယ္ ၊ ရက္ လြန္ဒိန္ခ်ဥ္ကေတာ႔ ခ်ဥ္တဲ႔အရသာ ရွိပါတယ္ ၊ ခ်ဥ္တာမွ အက္ဆစ္ ခ်ဥ္သလုိခ်ဥ္ပါတယ္ ၊ အထက္က ေဖာ္ၿပအပ္တဲ႔ အက်ိဳးေက်းဇူးေတြကေတာ႔ ရက္မလြန္ေသးတဲ႔ ဒိန္ခ်ဥ္ကိုစားသုံးမွသာ ရရွိေစမွာၿဖစ္ပါတယ္ ၊ ရက္လြန္တဲ႔ ဒိန္ခ်ဥ္ကေတာ႔ ေဘးဥပါဒ္ကိုၿဖစ္ေစပါတယ္ ၊ ေယာမင္းၾကီးဦး ဘုိးလိႈင္ရဲ႕ နာမည္ေက်ာ္ ဥတုေဘာဇနသဂၤဟက်မ္းလုိ႔ ေခၚတဲ႔ အာယုေဗၺဒ ေဆးက်မ္းမွာ ဒိန္ခ်ဥ္သည္ ေသြးကိုသန္႔ေစ၏ ၊ ၀မ္းမီးအပူကိုေအးၿငိမ္းေစ၏ ၊ ဆီး၀မ္းေလတုိ႔ကိုသက္ေစ၏ ၊ အသားအေရကိုလွပေစ၏ ၊ အရိုးခ်ဥ္ဆီကိုၿဖစ္ထြန္းေစတတ္၏ ၊ သလိပ္ေဒါသ စၿမင္းေဒါသကို ကင္းရွင္းေစတတ္၏ လို႔ေရးသားထားပါတယ္ ၊ သို႔ေသာ္ ရက္လြန္ဒိန္ခ်ဥ္မ်ားကေတာ႔ ထုိကဲ႔သို႔ ေကာင္းက်ိဳးေပးေစတတ္မယ္လို႔ေတာ႔ မထင္မွိပါဘူး ၊ အစားအစာမ်ားကို ေရရွည္ခံေအာင္လုပ္ၿပီး ေရာင္း၀ယ္ေဖာက္ကားတတ္တဲ႔ ယေန႔ေခတ္ခါမွာ ဒိန္ခ်ဥ္မ်ားဟာ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ခံေအာင္ အေအးခန္းထဲမွာထားၿပီး ေရာင္းခ်တတ္ၾကသမုိ႕ ၊ ရက္လြန္တဲ႔ ဒိန္ခ်ဥ္ေတြအၿဖစ္သာ ေစ်းကြတ္ အတြင္းမွာ ၿမင္ေတြ႕ေနရပါတယ္ ။

ဒိန္ခ်ဥ္ရဲ႕သက္တမ္းဟာ ဒိန္ခ်ဥ္ၿဖစ္ၿပီး သုံးရက္အတြင္းသာၿဖစ္ပါတယ္ ၊ ဒါေၾကာင္႔ ေလာကနီတိမွာ သုံးရက္လြန္ေသာ ဒိန္ခ်ဥ္ကိုမမွီ၀ဲရာ ၊ အရြယ္လြန္ေသာ မိန္းမ၌ ေမထုန္မမွီ၀ဲရာ ၊ တေပါင္းတန္ခူးစ ေသာပူၿပင္းေသာ ေႏြကာလတုိ႔၌ ေန႔လည္ေနခင္းမအိပ္ရာ လို႔ဆုံးမထားပါတယ္ ၊ ဒီစကားရပ္မ်ားကို နီတိဆရာဟာ ဘုရားေဟာ ပါဠိေတာ္မ်ားမွ ေကာက္ယူေဖာ္ၿပထား ၿခင္းၿဖစ္ပါတယ္ ၊ ကမၻာေက်ာ္ မင္းသမီးၾကီး အယ္လီဇဘက္ ေတလာနဲ႔ အၿခားေသာ မင္းသမီးတခ်ိဳ႕ဟာ ညဘက္မွာ ဒိန္ခ်ဥ္ကို လိမ္းၿပီး အိပ္တယ္လို႔ တိုင္းမ္ မဂၢဇင္းတစ္အုပ္မွာ ဖတ္လုိက္ရပါတယ္ ၊ ကြ်န္ေတာ္ ထုိင္းမွာေနစဥ္က မဟာခ်ဳလာ ေလာင္ကြန္း တကၠသိုလ္ ဓာတ္ခြဲခန္းမွာ ဒိန္ခ်ဥ္ကို သုေတသန လုပ္တာကို ေတြ႔ခဲ႔ဖူးပါတယ္ ၊ ဒိန္ခ်ဥ္ကို အတုံးငယ္ေလးတစ္ခုကို မိုက္ခရုိစကုတ္နဲ႔ ပုံၾကီးခ်ဲ႕ၾကည္႔လိုက္ရင္ ဘက္တီးရီးယား ပိုးေကာင္ေလးေတြ အေကာင္ေပါင္းသန္းခ်ီၿပီး ေတြ႕ႏုိင္တယ္လုိ႔ သုေတသနအဖြဲ႕မွာ ပါ၀င္ခဲ႔တဲ႔ သူငယ္ခ်င္းက ဆုိပါတယ္ ၊ ႏုိ႔အခ်ဥ္ ေပါက္သြားတာ အဲဒီပိုးေကာင္ေလးေတြ ေမြးဖြားဖို႔လို႕ ဆုိပါတယ္ ၊ ဒီိပိုးေကာင္ေတြဟာ ခႏၶာကိုယ္အတြင္းမွာ လိုအပ္တဲ႔ ပိုးေကာင္ေတြလို႔ လဲဆုိပါတယ္ ၊ ဒီပုိးေကာင္ေလးေတြဟာ ခႏၶာကိုယ္ထဲကို ေရာက္သြားရင္ေတာ႔ ခႏၶာကိုယ္ထဲက လူကိုဥပါဒ္ၿဖစ္ေစတတ္တဲ႔ ပိုးေကာင္ေတြကို ကိုက္ၿဖတ္စားေသာက္ပါသတဲ႔ ၊ အထူးအားၿဖင္႔ ၀မ္းကို ကိုက္ေစတတ္တဲ႔ ပိုးတစ္မ်ိဳးကို အထူးႏုိင္နင္းလို႔ ၊ ဒိန္ခ်ဥ္ကို တေန႔ကို ၂၀ဂရမ္ ပုံမွန္စားသုံးရင္ အူမၾကီးကင္ဆာ ၿဖစ္ႏုိင္ေၿခမရွိဘူးလို႔ သူငယ္ခ်င္း ေဒါက္တာမင္းၿမတ္က ဆုိပါတယ္ ။

ဒိန္ခ်ဥ္ထဲမွာ ပါတဲ႔ပိုးေကာင္ေလးေတြဟာ ေနေရာင္ၿခည္ တုိက္ရိုက္ထိရင္ ေသပါသတဲ႔ ၊ အေအးခ်ိန္ ၅၅ ေက်ာ္ရင္လဲ ေသဆုံးတတ္ပါတယ္တဲ႔ ၊ သူ႔အလိုလိုကေတာ႔ နာရီေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ၾကာရင္ ေသတယ္လုိ႔လဲ မင္းၿမတ္က ေၿပာပါတယ္ ၊ ဘက္တီးရီးယားေလးေတြ ေသဆုံးၿပီးမွ စားေသာက္တဲ႔ ဒိန္ခ်ဥ္ကေတာ႔ ခႏၶာကိုယ္ကို အက်ိဳးမၿဖစ္ေစတဲ႔ အၿပင္ ၀မ္းပ်က္တတ္တယ္လို႔ ဆုိပါတယ္ ။ ေလာကနီတီ စကားနဲ႔ အလြန္ပင္ကိုက္ညီပါတယ္ ေလာကနီတိမွာ သုံးရက္ေက်ာ္ ေသာ ဒိန္ခ်ဥ္လို႔ ဆုိထားသလို ၊ ေခတ္သစ္ေဆးပညာမွာေတာ႔ နာရီေပါင္း ၆၀ ေက်ာ္ဆုိေတာ႔ တိုက္ဆိုင္စြာဘဲ ေခတ္ေဆးပညာနဲ႔ ေရွးပညာရွိတုိ႔စကားဟာ ကိုက္ညီေနၿပန္ပါတယ္ ။

မည္သို႔ပင္ ၿဖစ္ေစကာမူ အစာလဲေဆး ေဆးလဲအစာဆိုသမုိ႕ ၊ ဒိန္ခ်ဥ္ကို ေဆးလိုဘဲစားစား မုန္႔ပဲသေရစာ အေနနဲ႔စားစား တခါတရံစားမွိၾကမွာေတာ႔ အမွန္ပါဘဲ ၊ စားေသာက္ကုန္မ်ားဟာ တခါတရံမွာ သန္႔ရွင္းမႈနဲ႔ လတ္ဆတ္မႈအစား တာရွည္အထားခံမႈကို ဘဲအဓိကထား ေရာင္း၀ယ္ ေဖာက္ကားၾကသမုိ႕ ၊ အားတဲ႔ တေန႕ေန႕မွာ ဒိန္ခ်ဥ္ေဖာက္ၿပီး စားလွ်င္ရင္ၿဖင္႔ ၊ အာေရာဂ်ံ ပရမံ လာဘံ ။ အာေရာဂ်ံ -အနာကင္းၿခင္းသည္ ၊ ပရမံ-ၿမတ္ေသာ ၊ လာဘံ -လာဘ္ေပတည္း ၊ ဟူေသာ ဘုရားေဟာ ေဒသနာႏွင္႔ အညီ ၊ အသက္ရွည္ အနာကင္းၾကမည္ၿဖစ္ပါေၾကာင္း ၊ ဒိန္ခ်ဥ္အ ေၾကာင္းသိသေလာက္ ၊ ေဖာက္သည္ခ်လိုက္ပါတယ္ ။

အားလုံးအသက္ရွည္ အနာကင္းဖုိ႔ ေငြလမင္းတို႔က ဆုေတာင္းလုိက္ပါတယ္ ။

ဒိန္ခ်ဥ္လုပ္နည္း ရုပ္သံ

သာယာ၀တီေထာင္သို႔ တစ္ေခါက္

 

                                            ကမၻာေက်ာ္ အင္းစိန္ေထာင္ၾကီးပုံ(အေပၚစီးမွ ၾကည့္ပုံ)

ကဲသြားမယ္ေဟ႔ ဟုတ္ကဲ႔ ကြ်န္ေတာ္က ဘာလုပ္ရမွာတုန္း ေဆးအိတ္ကိုင္၊ ဟုတ္ ဆရာညြန္႔ မလုိက္ဘူးလား၊ ေဟ႔ ေကာင္ေလး ေထာင္ဟ၊ ဟိုတယ္မဟုတ္ဘူး လိုက္ခ်င္တုိင္း လုိက္လို႔ မရဘူး သုံးေယာက္ဘဲ ၀င္လို႔ရတယ္၊ ငါရယ္မင္းရယ္၊ နက္စ္ရယ္ သုံးေယာက္ အကိုက္ဘဲ ဆရာညြန္႔ အိမ္ေစာင္႔ရမယ္ “ဟုတ္ကဲ႔ဆရာၾကီး” ေကာင္ေလး မင္းေဆးအိတ္ ငါ႔ေပးစမ္း ငါထည္႔စရာရွိလုိ႕ကြ်န္ေတာ္ လွမ္းၾကည္႔လိုက္ေတာ႔ ေဆးၿပင္းလိပ္ေတြကို လက္မေလာက္ အတုိေလးေတြ ညီေနေအာင္ ဓားနဲ႔ၿဖတ္ထားတဲ႔ ေဆးၿပင္းလိပ္အတုိေလးေတြပါ။


“ကိုကုိ အဲဒါ ေဆးၿပင္းလိပ္ေတြမလား ဘာလုပ္တာတုန္း” မင္းမသိပါဘူး ေကာင္ေလးရာ၊ ဟုိေရာက္ေတာ႔မွၾကည္႔ “မင္းရဲ႕ ကိစၥ ၀ိစၥေတြကၿပီးပလား” “ၿပီးၿပီေလ ဘာမွသိပ္မပါပါဘူး ေခ်ာကလက္ေလးရယ္၊ ဆန္းလိုက္ ေ၀ဖာႏွစ္ထုပ္ရယ္၊ ေရဗူးရယ္ ပိုက္ဆံအိတ္ရယ္ ဒါဘဲ၊ ေရာ႔ ဒီသတင္းစာ စကၠဴေလးေတြ မင္းအိတ္ထဲ ထည္႔ခဲ႕၊ ဘာလုပ္ဖုိ႔တုန္းဗ်၊ ေသေသခ်ာခ်ာ ထည္႔ခဲကြာ စကားမမ်ားနဲ႕ အသုံးရွိလို႔ ဟုတ္ကဲ႕ ကြ်န္ေတာ႔္အိတ္ထဲကို သတင္းစာ စာရြက္ လက္သုံးလုံးေလာက္ ၿဖတ္ၿဖတ္ၿပီး အထပ္လိုက္ေလးေတြကို ကလစ္နဲ႔ကိုက္ၿပီး ထားတဲ႔ စကၠဴေလးေတြတစ္ထပ္ကို ကြ်န္ေတာ႔္ ေက်ာပိုးအိတ္ထဲကို ထည္႔ေပးပါတယ္၊ အားလုံးၿပီးေတာ႔ အိမ္ေရွ႕ကေန အက်ဥ္းဦးစီး သာယာ၀တီ ဆိုတဲ႔ တံဆိပ္နဲ႕၊ ဂ်စ္ကားအၿပာေရာင္ တစ္စီးထုိးရပ္လာပါတယ္၊ တီတီ၊ ကဲ ေကာင္ေလး သြားၾကမယ္၊ ကားေရာက္ၿပီ ။

ကားေရွ႔ခန္းမွာ ကိုကိုၾကီး စီးၿပီးေတာ႔၊ ကြ်န္ေတာ္က ကားေနာက္က စီးရပါတယ္၊ သာယာ၀တီ ေဆးရုံၾကီးကို ေရာက္ေတာ႔၊ အသင္႔ေစာင္႔ေနတဲ႔ ေဆးရုံၿပာတာ တစ္ေယာက္ဟာ ေဆးေဘာက္ကို ကိုင္ၿပီး ကားေပၚတက္ပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ေနာက္ခန္းမွာ အတူတူစီးၿပီး၊ ဆရာၾကီးရဲ႕ နဲ႔ဘာေတာ္လဲ ဘာညာ သာရကာ ေမးၿမန္းပါတယ္၊ နာမည္က ကိုေငြစိုးလို႔ ေၿပာပါတယ္၊ သာယာ၀တီ ေထာင္အ၀ကို ေရာက္ၿပီဆုိၾကပါေတာ႔ဗ်ာ၊ ဂ်ိဳင္း ဒီအသံၾကီးက သာယာ၀တီ ေထာင္ဗူး၀လုိ႔ ေခၚတဲ႔ ေထာင္တံခါးမၾကီး ေအာက္က တံခါးငယ္ေလးရဲ႕ ပိတ္သံပါ၊ သာယာ၀တီေထာင္မွာ အၿခားေထာင္ေတြနဲ႕မတူ ေထာင္ဗူး ႏွစ္ခုရွိပါတယ္၊ တစ္ေပါက္ကေတာ႔ အၿခားေထာင္ေတြမ်ားလို ေထာင္ဗူး၀ၾကီးပါ၊ က်န္တစ္ေပါက္ကေတာ႔ ဆရာစံဗူးလုိ႔ေခၚပါတယ္၊ ဒီဆရာစံဗူးဆိုတာက နယ္ခ်ဲ႔ေတြကို ေတာ္လွန္ပုန္ကန္ခဲ႔တဲ႔ သုပႏၷက ဂဠဳန္ဆရာစံ အတြက္ ေဖာက္ခဲ႔တဲ႔ အေပါက္ၿဖစ္ပါတယ္၊ အေၾကာင္းက ဒီလိုပါ ဆရာစံကို ၾကိဳးေပးဖို႕ သာယာ၀တီ ေထာင္မွာထားဖိုိ႔ ေခၚလာစဥ္က ဆရာစံကို ေထာင္ဗူး၀ၾကီးက သြင္းပါတယ္။


ေထာင္ဗူး၀ဆိုတာ လူေတြကို နံႏွိမ္ ထားတဲ႔ေနရာလို႔ ဆုိပါတယ္ ၊ အဲဒီဗူးၾကီးရဲ႕ အၿမင္႔အုတ္ရိုးေပၚမွာ အမ်ိဳးသမီးေတြရဲ႕ အညစ္အညမ္း ပစၥည္းေတြနဲ႕ စီမံထားတယ္လို႔ ဆုိပါတယ္၊ အကယ္၍ လူတစ္ေယာက္ဟာ ကာယ သိဒၶိစတဲ႔ ေဆးေတြ အင္းေတြ ခႏၶာကိုယ္မွာ ထုိးထားမယ္ဆိုရင္ ေထာင္ဗူး၀ကို ေရာက္ တာနဲ႕ ထိုေဆးေတြဟာ အာနိသင္ ပ်က္ၿပယ္သြားပါတယ္၊ အေၾကာင္းကေတာ႔ ထုိလူဟာ ေဆးေတြရဲ႕ အစြမ္းသတၱိေၾကာင္႔ ေထာင္ထဲမွာ ရိုက္ရင္ထုရင္ မနာက်င္ေတာ႔တာေၾကာင္႔ အာဏာဖီဆန္တာေတြ ေထာင္ထတာေတြ လုပ္မွာစိုးတဲ႔အတြက္ အဂၤလိပ္အစိုးရက စနစ္တက် လုပ္ထားတာ ၿဖစ္ပါတယ္ ။


ဆရာစံကို ဒီေထာင္ဗွူး၀ကေန သြင္းတဲ႔အခါမွာ ဆရာစံဟာ မ၀င္ဘဲ ေပရပ္ေနပါတယ္၊ ေထာင္ၾကပ္ေတြ ဘာယာေတြက ထုေထာင္းရိုက္ႏွက္ေသာ္လည္း ဆရာစံဟာ အၿခားအေပါက္ကေန မသြင္းရင္ မ၀င္ဘူးလို႔ ေပရပ္ေနတာေၾကာင္႔၊ ေထာင္ရဲ႕အၿခား တစ္ဖက္ကေန ဆရာစံ၀င္ဖို႔ အေပါက္တစ္ခု ေဖာက္ေပးလိုက္ရပါတယ္၊ အဲဒီေခတ္က အေၿခအေနအရ ဆရာစံဟာ အင္မတန္ ၾသဇာၾကီးတာက တစ္ေၾကာင္း၊ ဆရာစံကို အေၾကာင္းၿပဳၿပီး ေနာက္လူေတြက အစိုးရမင္းေတြကို ပုန္ကန္ၿခားနားမွာ စုိးရိမ္လို႔ ေဖာက္ေပးလိုက္ရတာလို႔ ေၿပာပါတယ္ ။ အဲဒါကေတာ႔ ဆရာစံ ဗူးအေၾကာင္းသိေကာင္းစရာေလး တစ္ခုပါ ။

ဂ်ိဳင္း ဒီအသံၾကီးလဲ ၾကားလိုက္ေရာ ကြ်န္ေတာ္ ေထာင္ထဲကို ေရာက္ေနပါၿပီ၊ အဲဒီအသံၾကီးကို ၾကားလုိက္တာနဲ႕ စိတ္ထဲမွာ ငါတုိ႔ၿပန္မထြက္ရရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ ဆိုတဲ႔အေတြးမ်ိဳး ၀င္လာၿပီး ေၾကာက္လွန္႔မွိပါတယ္၊ စိတ္က ေၾကာက္ေၾကာက္ရွိတာမို႔ ကိုကိုဂ်ဳတီ ကုတ္ကိုလွမ္းဆြဲလိုက္မွိ ပါတယ္၊ ဟဲ႔ ေကာင္ေလး ေနစမ္း ဘာၿဖစ္တာတုန္း ေၾကာက္လု႔ိဗ် ဟားဟား xxxxxx ေၾကာက္ပါလား ဘာေၾကာက္စရာ ရွိလို႔တုန္း လႊြတ္စမ္း ငါလက္မွတ္ထုိးရမယ္၊ ႏွစ္ရစ္နဲ႔ ေထာင္အၾကပ္ တစ္ေယာက္က ကိုကိုၾကီးကို အေလးၿပဳၿပီး လူ၀င္လူထြက္ စာရင္းမွာ လက္မွတ္ ထုိးေစပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္လဲ ထိုးခဲ႔ပါတယ္။ အလုပ္အကိုင္ ဆိုတဲ႔ေနရာမွာ သူနာၿပဳလို႕ ေရးလိုက္ပါတယ္၊ လာရသည္႔အေၾကာင္း ကိစၥဆိုတဲ႔ ေနရာမွာ ေဆးကုသဆိုၿပီး ထည္႔လိုက္ပါတယ္၊ ေနာက္ ဆရာကိုေငြစုိး လက္မွတ္ထုိးပါတယ္၊ ၿပီးတာနဲ႕ ေထာင္ၾကပ္ဟာ စာအုပ္ပိုက္ၿပီး ေရွ႕ကသြားပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔က ေနာက္ကလိုက္ပါတယ္၊ အခန္းတစ္ခန္းေရွ႕မွာ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေတြ မတ္တပ္ရပ္ေနရၿပီး ၊ ေထာင္ၾကပ္ဟာ  အခန္းထဲ၀င္သြားပါတယ္ ။


အခန္း၀မွာ ေရးထားတဲ႔ စာတန္းေလးက “ဒုေထာင္ပိုင္” ရုံးခန္းလို႔ ေရးထားပါတယ္၊ ေနာက္တစ္ခန္း “ေထာင္ပိုင္ၾကီး” ေနာက္တစ္ခန္း “ဒုေထာင္မွဴး” ေနာက္တစ္ခန္း “ေထာင္မွဴးၾကီး”၊“ေထာင္မွဴးၾကီး” အခန္းမွာ ေထာင္ၾကပ္ၾကီးက စာအုပ္ယူၿပီး ၀င္သြားၿပန္ပါတယ္၊ သူၿပန္ထြက္လာေတာ႔ ေထာင္မွဴးၾကီးပါ ပါလာၿပီး ၿပီးႏွုတ္ဆက္ပါတယ္၊ ဆရာၾကီး ဒီက ေလးက ေဟာက္စ္ ဆင္းေနတာလား၊ မဟုတ္ဘူး ေထာင္မွဴးရဲ႕ ကြ်န္ေတာ့္ညီ အိမ္ေတာ္၀န္ ဖ်ားေနလို႔ ညီေလးကို ေပၚတာ ဆြဲလာတာ၊ ဟားဟား ေကာင္းပါေလ႔ဗ်ာ ကဲဆရာ ဆက္လုပ္စရာ ရွိတာ လုပ္လိုက္အုံး၊ ကြ်န္ေတာ္ အလုပ္လုပ္လိုက္အုံးမယ္  ေနာက္အပတ္ ေလာက္ဆိုရင္ ဆရာ လာစရာ မလိုေတာ႔ ေလာက္ဘူးဗ်၊ အထက္က ဒီမွာ ဆရာ၀န္တစ္ေယာက္ ခ်ေပးမယ္လုိ႔ ေအာ္ဒါ ထြက္လာၿပီ၊ ဟုတ္လား ေကာင္းတာေပါ႔ ေထာင္မွဴးၾကီးရယ္။

 ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေထာင္ၾကပ္ ေခၚလာတဲ႔ ေနရာကို ေရာက္ပါၿပီ၊ မိန္းေဂ်းလို႔ ေခၚတဲ႔ ဗဟိုေထာင္ၾကီးရဲ႕ ေအာက္ဆုံးအထပ္ၿဖစ္ပါတယ္၊ အဲဒီအထဲမ၀င္ခင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ေတြကို တစ္ရစ္နဲ႔ ေထာင္ၾကပ္တစ္ေယာက္နဲ႔ သုံးရစ္ ေထာင္ၾကပ္ၾကီးတုိ႔က အ၀တ္အစားေတြကို ေဆာင္းေဘာက္ စပီကာ ေနာက္ပိုင္းမွာရွိတဲ႔ သံလိုက္အ၀ိုင္းၾကီးေတြနဲ႕ လိုက္ကပ္ၿပီး စစ္ပါတယ္၊ အဓိပၸါယ္က ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ေတြရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာ ဓားတုိ႔ ဓားေၿမာင္တုိ႔ ဘရိတ္ဓား စတာေတြ ပါလာမွာ ဆုိးလို႔လို႕ဆုိပါတယ္၊ ဂ်ဳတီကုတ္ကို ခြ်တ္ေပးလိုက္ရၿပီး၊ အသံဖမ္းစက္ ဘာညာေတြ ပါမွာဆိုးလို႔ တစ္ေယာက္ခ်င္း စစ္ေဆးပါတယ္၊ အားလုံး စစ္ၿပီးၿပီဆုိမွ ထုိအေဆာင္ေလးထဲကို ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ၀င္ခြင္႔ရပါတယ္၊ အခုေဆးကုသမဲ႔ ေနရာကေတာ႔ ေထာင္မၾကီးရဲ႕ အေဆာင္တစ္ ေအာက္ထပ္က အခန္းေလးၿဖစ္ပါတယ္၊ ကုတင္ပုေလး တစ္လုံးမွာ ဂုန္နီအိတ္ခင္းထားပါတယ္။

ေဆးခန္းအေသးစားေလးလို ေဆးထည္႔ ဘီဒိုပုေလးတစ္ခု၊ ဒြစ္ခ်ိပ္တဲ႔ စင္တစ္ခ၊ု  မီးအိမ္တစ္ခု မီးေခ်ာင္းႏွစ္ေခ်ာင္း၊ ဒန္ဇလုံတစ္ခု၊ ေရဘုံဘုိင္ေခါင္းနဲ႔ ေဘလ္စင္တစ္ခ၊ု  ထုိင္စရာ ခုံသုံးလုံး ၊ စားပြဲတစ္ခုနဲ႔ နဲ႔ စားပြဲနဲ႔ ထုိင္ရမဲ႔ ခုံတစ္လုံး ဒါအကုန္ပါဘဲ၊ ေထာင္ဆုိေပမဲ႕ အၿပင္ေဆးခန္းေလး ေတြလိုဘဲ သပ္ရပ္လွပါတယ္၊ ေလေကာင္း ေလသန့္ေလးလဲရပါတယ္။ အားလုံး ေဆးအိတ္ကို ခုံေပၚတင္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္က ခုံတစ္လုံးမွာ ထုိင၊္ ဆရာကိုေငြစိုးက ေထာင္ကေပးတဲ႔ ေဆးဘုတ္ (ေထာင္လူနာမွတ္တမ္း)မွာ ယေန႔ ေဆးကုသခြင္႔ရသည္႔ လူနာေတြရဲ႕ အေရအတြက္ကို ကိုကိုၾကီးကို ေၿပာလုိက္ပါတယ္၊ ဆရာၾကီး ၃၉ ေယာက္ဗ်ာ၊ အင္း ။ 


အၿပင္တံခါး၀မွာေတာ႔ ေထာင္ၾကပ္ႏွစ္ေယာက္ အၿပာ၀တ္ ဒါဗာယာလို႔ေခၚတဲ႔ ေဆးခန္းအုပ္ခ်ဳပ္ တာ၀န္က် ေထာင္သား တစ္ေယာက္က သတိအေနထားနဲ႔ ရပ္ေနၾကပါတယ္၊ ဗာယာဆိုတာ တန္းစီးလိုဟာနဲ႔ တူပါတယ္၊ ေရကန္မွာ အုပ္ခ်ဳပ္ဖုိ႔တာ၀န္က်သူကို ေရကန္ဗာယာလို႔ ေခၚပါတယ္၊ စိုက္ခင္းအုပ္ခ်ဳပ္ဖို႔ တာ၀န္က်သူကေတာ႔ စိုက္ခင္းဗာယာေပါ႔ သူတုိ႔လဲ ေထာင္သားေတြပါဘဲ၊ မၾကာခင္ ကိုကိုၾကီးက အၾကပ္ၾကီး စမယ္ဗ်ိဳ႕လို႔ တာ၀န္က်ေနတဲ႔ ေထာင္ၾကပ္ၾကီးကို လွမ္းေၿပာလုိက္ပါေတာ႔တယ္ ။

ေဒါင္ ေဒါင္ ေဒါင္ ………….အေဆာင္တစ္.“ဘုတ္တိုက္ၿပီး လူနာ၃၉ ေဆးစစ္ဖို႔ၿပင္ ” အေဆာင္ႏွစ္ “ဘုတ္တိုက္ၿပီး လူနာ၃၉ ေဆးစစ္ဖို႔ၿပင္ ” အေဆာင္သုံး“ဘုတ္တိုက္ၿပီး လူနာ၃၉ ေဆးစစ္ဖို႔ၿပင္ ”အေဆာင္ေလး“ ဘုတ္တိုက္ၿပီး လူနာ၃၉ ေဆးစစ္ဖို႔ၿပင္ ” ေဆးခန္းအေရွ႕က ခုနက ေဆးခန္း ဗာယာမွ စၿပီးေအာ္လိုက္ၿပီး တစ္ဆင္႔တစ္ဆင္႔ ဆင္႔ကဲဆင္႔ကဲ တစ္ေထာင္လုံး ထုိအသံၾကီးမ်ား ၿဖင္႔ လႊမ္းမုိးသြားပါေတာ႔၏။ ၁၀မိနစ္ေလာက္ အၾကာမွာ လူနာ ၃၉ ဦးအၿပင္ သူ႔တုိ႔ရဲ႕ တန္းစီးမ်ား တန္းစီးဆိုတာ ဒီေနရာမွာ ႏွစ္မ်ိဳးေတြ႔ပါတယ္၊ တန္းစီးၾကီး ၁၂မွတ္ ဗာယာ လို႔ေခၚပါတယ္၊ တန္းစီးငယ္ကေတာ႔ ရွစ္မွတ္ ဗာယာလုိ႔ေခၚပါတယ္။ 


တန္းစီးႏွစ္ဦးအၿပင္ ဘုတ္ကိုင္ ဆုိတာ ရွိပါေသးတယ္၊ ေခါင္းေဆာင္ပါ ထမင္းစားတဲ႔ကိစၥမွာ ေ၀ၿခမ္းေပးရသူကို ထမင္းဘုတ္္္၊ မိလႅာ သြန္ဖုိ႔ တာ၀န္ခြဲေပးရတဲ႔သူကို မိလႅာဘုတ္ ေခၚပါတယ္၊ ေဆးစစ္ဖုိ႔ ၾကီးၾကပ္ေပးသူကို ေဆးဘုတ္ စသၿဖင္႔ ဘုတ္မ်ိဳးစုံ ရွိပါတယ္၊ အက်ဥ္းေထာင္ အတြင္းမွာ လူနာတုိင္း ေဆးကုသခြင္႔ရ သည္မဟုတ္ပါ၊ ဘယ္ေလာက္ အသဲအသန္ ၿဖစ္ေနေန ဘုတ္ကိုင္တဲ႔ လူကို လာဘ္ထုိးရပါတယ္၊ အဲလူေတြက သူ႔တုိ႔ဘုတ္မွာ မွတ္ၿပီး၊ ေဆးခန္းဗာယာကိုၿပ ေဆးခန္းဗာယာကေန ေထာင္ပိုင္ကိုၿပ ေထာင္ပိုင္ ကေနမွ တစ္ဆင္႔ ေထာင္မွဴးၾကီးဆီကို တင္ၿပၿပီး အထက္ အဆင္႔ဆင္႔က လက္မွတ္ထုိး လိုက္မွသာလွ်င္ ယခုလိုေဆးကုသခြင္႔ရၾကပါတယ္ ။

တန္းစီးၾကီးနဲ႔ တန္းစီးငယ္ဆုိတာက တန္းစီးၾကီးဆိုတာ ဆိုင္ရာအေဆာင္တစ္ခုလုံးရဲ႕ ႏွစ္ၾကီးသမား ေထာင္၀ါရင္႔ကိုေခၚတာပါ၊ ေထာင္အတြင္းမွာ သူ႕ၾသဇာဟာ ဘုရင္ခံ အေနအထားေလာက္ ရွိပါတယ္၊ တန္းစီးငယ္ကေတာ႔  သူေနထုိင္တဲ႔ အေဆာင္မွာ အၾကီးဆုံးေခါင္းေဆာင္ပါ ႏွစ္ၾကီး ႏွစ္ငယ္နဲ႔ မဆုိင္ပါ ေထာင္လက္ေကာက္လို႔ ေထာင္အေခၚနဲ႔ ေခၚၾကပါတယ္၊ အဂၤလိပ္ေခတ္တုန္းကေတာ႔ ၈မွတ္ဗာယာ၊ ၁၂မွတ္ဗာယာ၊ သူတို႔အထက္မွာ သေႏၶဆုိတာ ရွိပါေသးတယ္၊ သေႏၶရဲ႕အထက္မွာ ၆ေထာင္ပိုင္၊ သူ႔အထက္မွာ ဂြင္းနီး ဆိုတာရွိပါေသးတယ္ နာမည္အရင္းက ကြင္းနီပါ ကြင္းအနီၾကီးကို လည္ပင္းမွာ စြပ္ထားရလို႔႔ပါ သူ႕ရာထူးက ေထာင္ၾကပ္ခ်ဳပ္ၾကီးလို႔ ေခၚပါ တယ္၊ ဒါကအဂၤလိပ္ေခတ္ကပါ ဒီေခတ္မွာေတာ႔ ရွိလားမရွိလား မသိပါဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ႔ တန္းစီး ဘုတ္ကိုင္ ဗာယာ ဆိုတာေတြကိုဘဲၿမင္ခဲ႔ရပါတယ္  ေထာင္အာဏာပိုင္ အားလုံးကေတာ႔ နံပါတ္ဒုတ္ကို ကိုင္ရပါတယ္၊ တန္းစီးေတြ ဘုတ္ကိုင္ေတြမွာ ကိုင္ခြင္႔မရွိပါ၊ အဂၤလိပ္ေခတ္ကေတာ႔ ဂြင္းနီၾကီးေတြ ဒုတ္ကိုင္ရပါတယ္၊ ဒါေတြကေတာ႔ ဆရာၾကီး ဒဂုံေရႊမွ်ားရဲ႕ “ေထာင္မင္းသား ဦးဖိုးေထာ္” စာအုပ္နဲ႕ ေထာင္မွဴးၾကီးၿငိမ္း စာေရးဆရာ ရန္ေအာင္ေမာင္ေမာင္ရဲ႕ “ေထာင္တစ္သက္ အေတြ႔အၾကံဳစာအုပ္” ေတြထဲက ေထာင္ဗဟုသုတ တခ်ိဳ႕ကို ထည္႔ေရးလိုက္တာပါ ။

အဂၤလိပ္မင္း လက္ထက္မွာ ေထာင္ေတြဟာ အင္မတန္စနစ္က်ပါတယ္၊  ႏုိင္ငံေရးသမား ေတြအတြက္ ေအကလပ္၊ ဘီကလပ္ စသၿဖင္႔ ထားေပးထားပါတယ္၊ ေထာင္ဆရာ၀န္ ဟူၿပီး သီးသန္႔ရွိပါတယ္ ၁၉၆၂ခုႏွစ္ ေတာ္လွန္ေရးေကာင္စီ တက္လာၿပီး ေနာက္ပိုင္း ကလပ္ေတြအကုန္ ၿဖဳတ္လုိက္ပါတယ္  ေထာင္ဆရာ၀န္ ဟူ၍ သီသန္႔မရွိဘဲ ၿမိဳ႔နယ္ ခရိုင္စသၿဖင္႔ ေထာင္ရွိရာ ၿမိဳ႕နယ္ေတြမွာ တာ၀န္က် ဆရာ၀န္ေတြနဲ႔သာ အမ်ားအားၿဖင္႔ ကုသေပးပါတယ္ ။

ေဆးဘုတ္ကိုင္ ေထာင္သား အခန္းထဲကို ၀င္လာပါတယ္ ဆရာကိုေငြစုိးကို ေဆးဘုတ္ၿပပါတယ္ ေဆးဘုတ္ထဲက အစဥ္လိုက္ အတုိင္းေခၚယူ ကုသရမွာ ၿဖစ္ပါတယ္၊ ကိုကိုၾကီးက ေဆးဘုတ္ကိုင္ ကို အၿပင္ထြက္ခုိင္းလိုက္ပါတယ္၊ ထုိလူက အၿပင္ထြက္ၿပီး ေအာ္ပါတယ္၊ ေအာ္တာမွ အစုံပါ အမည္ ေအးကို  အဖ ဘယ္သူ၊ လူမ်ဳိး၊ ၿပစ္မႈ၊ ေထာင္သက္၊ အမႈစီရင္လိုက္တဲ႔ရုံး စသၿဖင္႔ စုံစုံ စိစိ ေအာ္ၿပီးမွ ေဆးကုသခံရမဲ႔ ေထာင္သားက ေရာက္လာပါတယ္၊ ကုတင္ေပၚတက္ ေဆးကုသရပါတယ္၊ ေဆးကုခံရမဲ႔ ေထာင္သားေတြဟာ အၿပင္မွာ တရားထုိင္သလို ပုံစံမ်ိဳးနဲ႔ ေထာင္ပုံစံ ထိုင္ေနရပါတယ္၊ တခ်ိဳ႕လူနာ အက်ဥ္းသားေတြဟာ ေၿခေထာက္မွာ ေၿခက်င္းၾကီးေတြပါပါတယ္၊ ထုိင္လို႔မရပါ၊ မတ္တပ္ရပ္ေနရပါတယ္၊ ေၿခက်င္းမွာ ေဒါက္ေတြပါပါတယ္၊ ေဒါက္ေတြကို ခါးမွာ ခ်ီထားတဲ႔ၾကိဳးနဲ႔ ခ်ိပ္ဆက္ထားလို႔မို႕ ေၿခက်င္း၀တ္ထားရတဲ႔ အက်ဥ္းသားအားလုံးဟာ ထုိင္လို႔မရပဲ အိပ္ရင္လဲ မတ္တပ္ရပ္္သာ အိပ္လို႔ရပါတယ္ ။

ပထမလူနာ ေဆးတစ္လုံးထိုးလိုက္ပါတယ္၊ ေနာက္လူနာ ေခ်ာင္းတဟြတ္ဟြတ္နဲ႔ပါ ေခ်ာင္းကို သလိပ္မရဘဲ ဆုိးေနတဲ႔ ပုံစံမ်ိဳးပါ၊ ကိုကိုၾကီးက “ဘာၿဖစ္သလဲ ” ေခ်ာင္းတအားဆုိးပါတယ္ ခင္မ်၊ ၾကာၿပီလား တစ္လေက်ာ္ပါၿပီ၊ ေသြးပါလား၊ ပါပါတယ္၊ ေဆးလိပ္ေသာက္လား အရင္က ေသာက္ပါတယ္ အခုေသာက္စရာမရွိလုိ႔ ေသာက္လို႔မရေတာ႔ပါဘူး၊ ဘယ္အခ်ိန္က စၿပီး ေခ်ာင္းဆုိးတယ္လို႔ မွတ္မွိသလဲ၊ ဟုတ္ကဲ႔ လြန္ခဲ႔တဲ႔ တစ္လေလာက္က ေဆးလိပ္ေသာက္ရင္း ကေနစၿပီး ေခ်ာင္းဆုိးတာပါ ၊ ဘာေဆးလိပ္လဲ၊ ဟုတ္ကဲ႔ ေၿပာရမွာ ခက္ပါတယ္၊။


အလုပ္လုပ္ရင္း ေဆးလိပ္တုိ ႏွစ္ခုေတြ႔လို႔ေကာက္လာပါတယ္၊ အေဆာင္ၿပန္ေရာက္ေတာ႔ အထဲကပါတဲ႔ ေဆးသားေလးေတြကို ထုတ္ယူၿပီး သနပ္ဖက္ကို ေရခြက္ထဲထည္႔ၿပီး ႏူးပါတယ္၊ ၿပီးေတာ႔ ဖက္ေလးကို ေလသလပ္္ခံၿပီး ခုနက ထုတ္ထားတဲ႔ ေဆးသားေလးေတြနဲ႔ ေဆးလိပ္ ေသးေသးေလးေတြ လိပ္ေသာက္ပါတယ္ စုစုေပါင္း လက္မေလာက္ရွိတဲ႔ ေဆးလိပ္ေလး ႏွစ္ခုရပါတယ္၊ အဲဒီညကေန စေခ်ာင္းဆုိးပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္ ေဘးကနားေထာင္ေနရင္း ေတာ္ေတာ္ စိတ္ဆင္းရဲမွိပါတယ္ တကယ္႔လူငရဲဘဲ လို႔ေတြး မွိပါတယ္။


ခင္မ်ား အၿပင္မွာ မိသားစု ရွိလား၊ မရွိပါဘူး ဆရာၾကီး၊ ဒါဆိုေထာင္၀င္စာ မရဘူးေပါ႔၊ ဟုတ္ကဲ႔ မရပါဘူးခင္မ်ာ၊ ဘာစားခ်င္သလဲ က်ဳပ္ေရးေပးလိုက္မယ္၊ အမဲသားပါ ဆရာၾကီး၊ ေအး ဒီစာယူၿပီး ေဆးဘုတ္ကိုၿပလိုက္၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္၊ ဒါနဲ႔ ေဆးလိပ္က ေသာက္ခ်င္ေသးတာလား၊ ဘယ္လိုေမးလိုက္တာလဲ ဆရာၾကီးရယ္၊ အစာစားၿပီးတုိင္း ခံတြင္းခ်ဥ္လိုက္တာ ဆိုတာ ပါးေတြေတာင္ ေတာင္ပါတယ္ ဆရာၾကီးရယ္၊ ကိုကိုၾကီး ေဘးဘီၾကည္႔ၿပီး ကြ်န္ေတာ္႔ကို လာဖုိ႔ မ်က္ရိတ္ၿပလိုက္ပါတယ္ ၊ စကၠဴေတြေပး၊ ကြ်န္ေတာ္ ခုနစကၠဴထုတ္ေလးကို ေဆးအိပ္နား ခ်ေပးလိုက္ပါတယ္၊ အဲဒီထဲက စကၠဴၿဖတ္စ တစ္ထပ္ကို ေထာင္သားၾကီးရဲ႕ ခါးကို က်စ္ေပးလုိက္ပါတယ္ သူ႔အိတ္ထဲက ေဆးၿပင္းလိပ္တိုေလးေတြ သုံးေလးခုကိုလဲ ခါးမွာ မသိမသာေလး က်စ္ေပးလိုက္ ပါတယ္၊ ထိုလူနာ စကားၿပန္မေၿပာပါ မ်က္လုံးေတြက တအား ေက်းဇူးတင္ေနပုံပါ ။

ဖိုးနီ၊ သူကေတာ႔ ေၿခေထာက္မွာ ေၿခက်င္းၾကီးနဲ႔ပါ လာပုံကိုက စမ္းစမ္းနဲ႔၊ ဘာၿဖစ္သလဲ မ်က္စိေတြ ၀ါးလာပါတယ္ ဆရာၾကီ ၊ အင္း ၾကာၿပီလား ဟုတ္ကဲ႔ ၾကာပါၿပီ၊ ေနာက္ဆုံး အေၿဖကေတာ႔ ေၿခေထာက္မွာ တပ္ထားတဲ႔ သံေျခက်င္းၾကီးကေန ေၿခေထာက္ပတ္လည္ စားၿပီး သံဆိပ္တက္ၿပီး မ်က္စိ ကြယ္လုကြယ္ခင္ ၿဖစ္ေနတာပါ၊ ကိုကိုၾကီးက ၿပင္ပေဆးရုံမွာ ေဆးကုသခံယူဖို႔ ေဆးဘုတ္ကို ေခၚၿပီး လက္မွတ္ ထုိးေပးလုိက္ပါတယ္ ၊ ေဆးတစ္လုံးထုိးၿပီး ေပးလိုက္တာလဲ ေတြ႔ပါတယ္ ။ 


ေနာက္တစ္ေယာက္ ဦးၾကည္ေမာင္ အသက္၅၀ေက်ာ္ အဘုိးၾကီးပါ တစ္ေခါင္းလုံးေဖြးေဖြး ၿဖဳေနပါၿပီ၊ ဘာၿဖစ္သလဲ မူးတယ္ဆရာ ေတာင္ယာထဲမွာ ၿပစ္ၿပစ္လဲတာ ၁၀ခါ မကေတာ႔ဘူး၊ ေသြးတုိးရွိသလား ရွိပါတယ္၊ ေသြးေပါင္ခ်ိန္လိုက္ေတာ႔ ေသြးတုိးေနပါတယ္ ေထာင္အစားအစာေတြနဲ႔ မတည္႔တာေတြလဲ ပါမယ္နဲ႔တူပါတယ္၊ ေထာင္ဆုိတာက ငါးပိငါးေၿခာက္ တအားစားတဲ႔ ေနရာမို႔လား၊ ေဆးတစ္လုံးထိုးၿပီး ေဆး ေပးေနတာကို ေတြ႔ပါတယ္။


အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အလုိက္ကန္းဆိုးမသိဘဲ အိတ္ထဲက ႏုိ႔ေ၀ဖာေတြကို ထုတ္စားေနမွိပါတယ္၊ အဘိုးၾကီးက အနံေမႊးလို႔လားမသိဘူး၊ ကြ်န္ေတာ္ဘက္ကိုဘဲ ေခါင္းငဲ႔ငဲ႔လာပါတယ္၊ တံေထြးကိုလဲ မၾကာမၾကာ မ်ိဳခ်ပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္က အဘ စားခ်င္လို႔လား၊ ေအးစားခ်င္တယ္လို႔ ေၿပာပါတယ္ ၊ ကိုကိုၾကီးက တားရမွာလဲ အားနာတယ္ထင္ပါတယ္၊ ေကာင္ေလး ေလွ်ာက္မလုပ္နဲ႔ကြ သူတုိ႔မွာ လြယ္တာ မဟုတ္ဘူး အၿပင္ေရာက္ရင္ တန္းစီးက ကစ္လိမ္႔မယ္၊ ကိုကိုရယ္ သနားပါတယ္ ေကၽြးလုိက္မယ္ေလ၊ ေနအုံး ဆုိၿပီး၊ အဘိုးၾကီးကို တံခါးကိုေၾကာေပးခုိင္း လိုက္ပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္က အဘိုးၾကီး မ်က္ႏွာ ေရွ႕ကေနရပါတယ္၊ ကိုကိုက နားၾကပ္နဲ႔ ေက်ာေထာက္လုိက္ ဟိုေထာက္လုိက္ ဒီေထာက္လုိက္နဲ႔ အေယာင္ၿပေပးေနပါတယ္၊ ကြ်န္ေတာ္က အဘိုးၾကီးကိုမုန္႔ခြံ႕႔ေကၽြးၿပီး ေရတုိက္ရပါတယ္၊ ေတာ္ ေတာ္စားခ်င္ေနပုံ ရပါတယ္၊ ေ၀ဖာကို မ၀ါးဘဲ မ်ိဳးခ်တယ္ေတာင္ ထင္မွိပါတယ္၊ အသက္ကၾကီးလို႔ ေ၀ဖာဟာ ပါးစပ္ထဲမွာ ေၿခာက္ေၿခာက္ေနလို႔ ေရေလးပါ ကူကူတုိက္ေပးေနရပါတယ္၊ ဘာမဆုိင္ညာမဆုိင္ ၊ ငါ႔ဘိုးဘုိးသာ ဆိုရင္လို႔ စိတ္ကူးမွိၿပီး စိတ္ေတာ္ေတာ္မေကာင္း ၿဖစ္မွိပါတယ္။ 


ဒီအသက္ ဒီအရြယ္ ဟာ ဘုရားေက်ာင္းကန္မွာ တရားထုိင္ ပုတိီးစိပ္နဲ႔ ဘာ၀နာ ကမၼ႒ာန္း စီးၿဖန္း ေနရမဲ႔ အခ်ိန္ၿဖစ္ေပမဲ႕၊ အကုသိုလ္ေၾကာင္႔  လူ႔ငရဲမွာ ၀ဋ္ခံေနရတာဟာ ရင္ထဲမခ်ိစရာပါ၊ သူလဲ ေဆးလိပ္ေသာက္တတ္တယ္လို႔ ဆုိသမုိ႔ ထုံးစံအတိုင္း ေဆးၿပင္းလိပ္ အတုိေလးေတြနဲ႔ စကၠဴေလး တစ္ထပ္ က်စ္ေပးလုိက္ပါတယ္၊ လူနာအားလုံးဟာ လူရုပ္လူသ႑ာန္ မပီၿပင္ၾကေတာ႔ပါ၊ ေတြ႔လိုက္ရရင္ လူေတြအားလုံးဟာ ငတ္မြတ္ၿပီးေနတဲ႔ လူေတြလိုပါဘဲ၊ ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ညီအကို နဲ႔ ဆရာကိုေငြစုိး၊ လာတုန္းက အတုိင္း အစစ္ေဆးခံ လက္မွတ္ထုိးၿပီး ၿပန္ထြက္လာၿပီး ၊ အက်ဥ္းဦးစီးက ကားနဲ႔ ၿပန္လာခဲ႔လိုက္ပါတယ္။ 


အိမ္ၿပန္ေရာက္ေတာ႔၊ ကိုကိုက ဘာလို႔ ေခ်ာင္းဆိုးတဲ႔ လူကိုေဆးလိပ္ေပးရတာတုန္း ေခ်ာင္းပိုဆုိးေနရင္ ခက္မကုန္ဘူးလား၊ ငါဆရာ၀န္ ပါေကာင္ေလးရာ သိပါတယ္၊ ငါကသူ႔တုိ႔ကို ေသာက္ေစခ်င္လို႔ ေပးလိုက္တာမဟုတ္ဘူးဟ ေထာင္ထဲမွာ ေဆးလိပ္ရွိရင္၊ အကုန္ၿဖစ္တယ္ကြာ မေသာက္တဲ႔ လူေတြလဲ ေသာက္တယ္လို႔ ငါ႔ကို ညာေၿပာေနတာ ငါသိတာေပါ႔၊ ငါဘာလို႔ေပးလိုက္လဲ သိလား၊ ဘာလို႔တုန္း ေရာဂါသည္ေတြက ညဘက္ ေညာင္းရင္ ေဆးလိပ္တိုက္ၿပီး အနင္းခံႏုိင္တယ္ေလ၊ အႏွိပ္လဲခံႏုိင္တယ္ အဲလိုေလး ေတြးၿပီး ေပးလိုက္တာကြ၊ ဒီလိုမွန္း အစကသိရင္ ကိုကိုရာ က်ားပ်ံမေကာက္ ေဆးလိပ္ၾကီးေတြ အစည္းလိုက္ ၀ယ္သြားတာေပါ႔၊ ေအးေပါ႔ ဒါမွ ဒို႔ညီအကို္ႏွစ္ေယာက္ ေထာင္အတူတူက်မွာ ေထာင္ဥပေဒမွာ အၿပင္ကဘာမွ သြင္းခြင္႔မရွိဘူးကြ၊ ေထာင္၀င္စာေတာင္ အစားအစာေလာက္ လက္ခံတာ ။ အရင္တုန္းက ဆရာၾကီးသိန္းေဖၿမင္႔တုိ႔ ေထာင္ထဲကေန ထမင္းခ်ိဳင္႔ အၿပင္မွာ ဆြဲစားတယ္လို႔ ၾကားဖူးပါတယ္။ 


ေခတ္ေတြအဆက္ဆက္ ေၿပာင္းခဲ႔ေပမဲ႕ လူသား အၿပစ္ေထာင္ ဆုိတာေတြဟာ သံသရာ လည္ေနအုံးမွာေတာ႔ အမွန္ပါ၊ အရင္က ေထာင္ေတြထဲမွာ ညေရာက္ၿပီ ဆုိရင္ တာ၀န္က် စႏၵရီဗာယာ မ်ားက ၁၅မိနစ္ တစ္ခါ “အားလုံးေကာင္းပါသည္ဗ်ား” လို႔ ေထာင္တုိင္း မွာ ညတုိင္း ညတုိင္း ေအာ္ရပါသတဲ႔ ၊ ကုလား စႏၵရီမ်ားက ALL Well  ဆပ္ လုိ႔ ေအာ္ပါသတဲ႔ ဆပ္ဆိုတာကေတာ႔ ကုလားစကား ခင္မ်ား ဆုိတဲ႔ အဓိပၸါယ္ပါ အားလုံးေပါင္းလိုက္တဲ႔အခါ “အားလုံး ေကာင္းပါသည္ဗ်ား” ၁၈၉၄ခုႏွစ္ကတည္းက ေရးသားခဲ႔တဲ႔ အက်ဥ္း ေထာင္ဥပေဒ Burma Jail Mannual ဟာ ႏွစ္ေပါင္းရာေက်ာ္ ၾကာခဲ႔ၿပီ ၿဖစ္ေပမဲ႔ ေထာင္ထဲက ညဘက္ေအာ္သလို အက်ဥ္းအသီးသီး ေထာင္အသြယ္သြယ္မွ လြတ္ေၿမာက္လာခဲ႔တဲ႔ ေထာင္သား ေထာင္သူမ်ား အရပ္ထဲကို ျပန္ေရာက္လာတဲ႔အခါ “အားလုံးေကာင္းပါသည္”လို႔ ၿဖစ္သြားၾကတာမ်ား  ဘယ္ႏွစ္ဦးေလာက္ ေတြ႕ဖူးေလသလဲကြယ္တုိ႕…………။ ဟိုေၾကျငာေလးထဲကလို တိုးလို႕ တိုးလို႕ တိုးလို႕ သာပင္ ဆိုးေနၾကသည္ မဟုတ္ပါေလာ ………….။

စာရႈသူအေပါင္း ရြႊင္လန္းခ်မ္းေၿမ႕ၾကပါေစလို႔ ေငြလမင္းတို႔က ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္ ။

၀ါေတာ္စဥ္ေတးထပ္မ်ား (၁)

ၿမတ္ဗုဒၶဟာ သက္ေတာ္၈၀ ၊ ၀ါေတာ္ ၄၅ ၿဖင္႔ သတၱ၀ါတို႔အား တရားဓမၼ ေဟာၾကားေခ်ခြ်တ္ေတာ္ မူခဲ႔ပါတယ္ ၊ ဘုရား အၿဖစ္နဲ႔ ႏွစ္ေပါင္း၄၅ ႏွစ္ကို တေနရာတည္း ၿဖင္႔ ေနခဲ႔တာမဟုတ္ပါ ၊ ကြ်တ္ထုိက္တဲ႔ ေ၀ေနယ်မ်ား ရွိရာ အရပ္သို႔ အၿမဲၾကြခ်ီေနသမုိ႔ ေနရာအတည္တက် မရွိပါ ၊ သို႔ေသာ္လည္း သာ၀တၳိၿပည္မွာေတာ႔ အမ်ားအား ၿဖင္႔ သီတင္းသုံးေတာ္မူပါတယ္ ၊ ၀ါေတာ္စဥ္ေတးထပ္ဆိုတာ ဘယ္ႏွစ္၀ါေၿမာက္မွာ ဘယ္အရပ္မွာ သီတင္း သုံးခဲ႔ တယ္ဆိုတာကို ေရွးပါဠိစာေပ ကြ်မ္းက်င္ ႏုိင္နင္း ေတာ္မူေသာ အရွင္သူၿမတ္မ်ားက  ပိဋကစာေပ တုိ႔မွ ေမြေႏွာက္ၿပီး ေတးထပ္ကဗ်ာမ်ား ေရးစပ္ သီကုံးခဲ႔တာၿဖစ္ပါတယ္ ၊ ထုိေတးထပ္ကဗ်ာမ်ားကို ၀ါေတာ္စဥ္ ေတးထပ္လို႕ ေခၚပါတယ္ ။

(၁)

သယမၻဴေစာေနနတ္ ၊                             

မေနာဓာတ္ခ်ိဳရႊြင္ ။

ေၿပာစမွတ္ စာဆုိတင္မည္ ၊

၀ါဆိုစဥ္မွတ္သား ။

ၿမတ္ဓမၼေရႊစၾကာ ၊

မိကဒါ ေဟာကပ္ေရွ႔ဖ်ား ။ 

(ပဌမ၀ါကို မိကဒါ၀ုန္ေတာ မွာ ၀ါကယ္ေတာ္မူသည္ )

ဒု+တ+စ ရာစၿဂိဳလ္ ၊

၀ါဆိုေတာ္မူသား ။

ေ၀သာလီ ၿပည္အပါး ၊

ငါး၀ါေၿမာက္ ဘုန္းၾကြယ္ ။

မကုဋာ ေတာင္ဂီရိ ၊

ေၿခာက္၀ါရွိ ကိန္း၀ပ္စံပယ္ ။

 (ဒုတိယ +တတိယ + စတုတၳ ၀ါမ်ားကို ရာဇၿဂိဳလ္ၿပည္တြင္ ၀ါဆုိေတာ္မူၿပီး ၊ ငါး၀ါေၿမာက္တြင္ ေ၀သာလီၿပည္တြင္ ၀ါဆိုေတာ္မူသည္ ၊ ၆၀ါေၿမာက္တြင္ မကုဋာဂီရိ ေတာင္တြင္ ၀ါကပ္ေတာ္မူ၏ ။ )

ေနာင္ခါသိ ထိမ္းမွတ္လြယ္ေအာင္ ၊

ကိန္းသပၸာယ္ ညြန္းရစ္ေတာ႔ ။

ခုႏွစ္၀တိံသာ ၊

ၿမန္းၾကြ ကပ္ရွာ ။

ရွစ္၀ါေၿမာက္ စံတုကြာမွာ ၊

သံသုမာ ဂီရိပေလး ။

 (၇ ၀ါေၿမာက္၀ါကို တာ၀တိံသာ နတ္ၿပည္တြင္ မယ္ေတာ္သႏၱဳႆိတ နတ္သားအား အဘိဓမၼာ ေဒသနာေတာ္ၿမတ္ ေဟာၾကာေတာ္မူၿပီး ၀ါကပ္ေတာ္မူ၍ ၊ ၈ ၀ါေၿမာက္ကို သံသုမာဂီၤရိ ေထာင္ထိပ္မွာ ၀ါကပ္ေတာ္မူသည္ )

(၂)

ေကာသဗၺီ ကိုး၀ါရ ၊

စိုးနာထ မွွွီထုိင္ ။

ၿဖိဳးသာလွ ပုလဲၿမိဳင္မွာ ၊

အၿပီးပိုင္ တစ္ဆယ္ကူး ။

ၿဗဟၼဏ နာဠရြာမွာ ၊

၀ါၾကြတာ ဆယ္႔တစ္ရခူး ။

(၉၀ါေၿမာက္ကို ေကာသဗၺီၿပည္တြင္ ၀ါဆုိေတာ္မူၿပီး ၊ ၁၀ ၀ါေၿမာက္၀ါကို ပလလဲေတာမွာ ၀ါဆုိေတာ္မူသည္ ၊ ၁၁ ၀ါေၿမာက္ကို ၿဗဟၼဏ နာဠရြာတြင္ ၀ါဆိုေတာ္မူပါ၏ ။)

တစ္ဆယ္႔ႏွစ္ ေနလွ်င္၀ါ ၊

ေ၀ရဥၥာ ၿပည္ထူး ။

ေတာင္ဇာလီ ၿမတ္ဦးမွာေတာ႔ ၊

ဆယ္႔သုံးက်ဳး ၀ါေတာ္ ။

ဆယ္႔ေလးၾကိမ္ ေဇတ၀န ၊

ကပိလ ဆယ္႔ငါး၀ါေခၚ ။

(၁၂ ၀ါေၿမာက္ကို ေ၀ရဥၥာ ၿပည္မွာ ၀ါကပ္ေတာ္မူၿပီး ၊ ၁၃၀ါ ေၿမာက္ကို ဇာလိယေတာင္ (စာလိယ ေတာင္ဟုလဲ ေခၚသည္ )တြင္၀ါကပ္ေတာ္မူပါတယ္ ၊ ၁၄၀ါေၿမာက္မွာေတာ႔ ေဇတ၀န္ေရြႊေက်ာင္းမွာ သီတင္းသုံးေတာ္မူၿပီး ၊ ၁၅ ၀ါမွာေတာ႔ ေဆြေတာ္မ်ိဳးေတာ္တုိ႔ရဲ႕ ကပိလ၀တ္ ေနၿပည္ေတာ္မွာ သီတင္းသုံး ေတာ္မူခဲ႔ပါ၏ ။)

အာဠ၀ီ ဆယ္႔ေၿခာက္ေက်ာ္မွာ ၊

စက္ေရာက္ေပ်ာ္ ၿပန္လွန္းလို႕ ။

စံၿမန္းသည္႔ ရာဇၿဂိဳလ္ ၊

ဆယ္႔ခုႏွစ္ကို ။

ဆယ္႔ရွစ္ႏွင္႔ ဆယ္႔ကိုးအလိုမွာ ၊

ဇာလီဆို ေတာင္ထိပ္ပေလး ။

(၁၆၀ါေၿမာက္ ၀ါေတာ္ကို အာဠ၀ီၿပည္မွာ ကပ္ေတာ္မူၿပီး ၊ ၁၇ ၀ါေၿမာက္မွာေတာ႔ ရာဇၿဂိဳလ္ၿပည္မွာ ၿပန္လည္ သီတင္းသုံးေတာ္မူပါတယ္ ၊ ၁၈ ၀ါ ၁၉၀ါ တုိ႔ကိုေတာ႔ ဇာလိယေတာင္မွာ ၿပန္လည္ၾကြခ်ီသီတင္း သုံးေတာ္မူပါ၏ ။ )

(၃)

ရာဇၿဂိဳလ္ တသြယ္ထည္႔ ၊

ႏွစ္ဆယ္ၿပည္႔ ၀ါအၾကိမ္ ။

နယ္မလွည္႔ မာရဇိန္မွာ ၊

ဇရာႏွိမ္ အိုရြမ္း ။

ႏွစ္ဆယ္႔ေလး သာ၀တၳီမွာ ၊

၀ါကြ်တ္မွီ လွည္႔ပတ္စံၿမန္း ။

(၂၀၀ါေၿမာက္မွာ ရာဇၿဂိဳလ္ၿပည္တြင္ သီတင္းသုံးေတာ္မူၿပီး ၊၂၁၀ါေၿမာက္မွ ၄၄၀ါထိ သာ၀တၳိၿပည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္းႏွင္႔ ၀ိသာခါ ေက်ာင္းအမၾကီး၏ ဗုဗၺာရုံေက်ာင္းတုိက္တို႔တြင္၂၄၀ါတိုင္တိုင္ သီတင္းသုံး ၀ါဆုိေတာ္မူၿပီး)

အႏၱိမ ေနမႈ၀ါ ၊

ေ၀ဠဳရြာ တစ္ခန္း ။

အာယုေတာ္ ဇီ၀ိန္ႏြမ္းၿပီးမုိ႕ ၊

ရည္ခ်ိန္မွန္း စဥ္လာ ။

ၿမတ္၀ါဆို ေလးဆယ္ငါးတြင္မွ ၊

ေအးနယ္သြား ၿမန္းၾကြေခမာ ။

(၄၅ငါး၀ါတြင္ မလႅာမင္းတုိ႔၏ အင္ၾကင္းဥယ်ာဥ္အနီး ေ၀ဠဳ၀ ရြာေလးတြင္ ေနာက္ဆုံး၀ါကပ္ေတာ္မူၿပီး ပရိနိဗၺာန္ စံၿမန္းေတာ္မူသည္ )

မ်ားေ၀ေန သံသရာကို ၊

ယဥ္တၿဖာ မဂ္နန္းႏွင္႔  ။

ၿဖတ္လႊမ္း၍ နိဗၺဴခြင္ ၊

လွမ္းပို႔ ကယ္တင္ ။

ဘုရားၿမတ္ ၀ါဆိုစဥ္ကို ၊

စာလုိခ်င္ မွတ္စမ္းေတာ႔ေလး ။

ၿမတ္ဗုဒၶသည္ ဘုရားၿဖစ္ေတာ္မူၿပီး ၄၅ႏွစ္တာကာလ အတြင္း ႒ာနေပါင္း ၁၅႒ာန ေက်ာင္းေပါင္း ၁၆ေက်ာင္း ၀ါေပါင္း ၄၅၀ါ သီတင္းသုံးေတာ္ မူသြားပါေၾကာင္း ကိုေရွးပညာရွိ ကဗ်ာ႔က၀ိမ်ား ကေရးသားသြားေသာ ၀ါေတာ္စဥ္ေတးထပ္ကို မွတ္သားမွိသမွ် ၊ ဗဟုသုတ အလို႔ငွာ ေရးသား တင္ၿပလိုက္ရပါသည္ ။

မွတ္ခ်က္

၀ါေတာ္စဥ္ေတးထပ္မ်ားဟာ စုစုေပါင္း ေၿခာက္ပုဒ္ရွိပါတယ္ ၊ ကြ်န္ေတာ္ထံမွာလဲ ေၿခာက္ပုဒ္လုံး ရွိပါတယ္ ေနာက္ပိုစ္႔ေတြက်မွ ထပ္မံေရးသားပါ႔မယ္ ၊ ဒီ၀ါေတာ္စဥ္ေတးထပ္မ်ားကို ေတးထပ္သင္စဥ္က ဘိုးဘိုးက နမူနာ ေတးထပ္မ်ားအၿဖစ္ သူ႕မွတ္စုစာအုပ္ထဲမွ ကူးယူေစခဲ႔တာၿဖစ္ပါတယ္ ၊ ေရးသားသည္႔ ပုဂၢိဳလ္မွာ ထန္းတပင္ ဆရာေတာ္ဟု သိရပါတယ္ ၊ ဘြဲေတာ္က ဦးပညာသာမိ လို႔မွတ္မွိပါတယ္ ၊ မွားခ်င္လဲ မွားပါလိမ္႔ မယ္ မၾကိန္းေသပါ ၊ ယခုေတာ႔ ပိုစ္႔ရွည္သြားမွာ ဆုိးသည္႔အတြက္ ဤမွ်ႏွင္႔ နိဂုံးခ်ဳပ္ပါတယ္ ၊ ဒီေတးထပ္ကို တင္မယ္လို႕ လုပ္ေတာ႔ မဒမ္ေငြလမင္းက သူ႔ဘေလာ႔မွာ စာလာဖတ္တဲ႔ လူေတြ မၾကိဳက္ေလာက္ဘူး လုိ႔ ေၿပာပါတယ္ ၊ မစၥတာေငြလမင္းအေနနဲ႕ ကေတာ႔ ၾကိဳက္သည္ ၿဖစ္ေစ မၾကိဳက္သည္ၿဖစ္ေစ ရွားပါးလွတဲ႔ စာေကာင္းေပမြန္မ်ား ၿဖစ္လုိ႔ မွ်ေ၀လိုတဲ႔ ေစတနာေလးနဲ႕ တင္လိုက္ရပါတယ္ ၊ မဒမ္ေငြလမင္း ေၿပာသမွ်ကို အၿမဲတမ္း ၾကိတ္မွိတ္သီးခံ ေနရသည္႔ သနားစဖြယ္ၿဖစ္သည္႔  မစၥတာ ေငြလမင္း ။