Sunday, November 14, 2010

ဥစၥာေစာင့္ႏွင့္ သိုက္နန္းရွင္ (၃ )

ထုိင္းေလယာဥ္ကြင္းထဲမွ အယုဒၶယ နဂါးသိုက္နန္း ပုံ
 
သိုက္တူးတဲ႔ေနရာမွာ အားလုံးက သတိဘဲ သတိၿမဲရတယ္ ၊ ဘာကိုမွ စိတ္ထဲမထားရဘူး သရဲသဘက္တို႔ ဘာတုိ႔ဆိုတာလဲ ေၾကာက္လို႔မရဘူး ၊ ဘုိးဘိုးတုိ႔ ေခတ္တုန္းက လူေတြ ကသတၱိတကယ္ရွိၾကတယ္ ၊ အပ်င္းေၿပ သရဲနဲ႔နပမ္းလုံးတဲ႔ လက္ပံတန္းက ဦးသန္း တင္ဆိုတာ ဘိုးဘိုးကိုယ္ေတြ႔ၿမင္ခဲ႔တာ အဲလိုသတၱိဗ်တၱိ ၿပည္႔စုံတဲ႔လူေတြၾကီး စုထားတာ သိုက္တူးတာက တစ္ေယာက္မွားတာနဲ႕အကုန္ဒုကၡၿဖစ္ႏုိင္တယ္ ၊ ဒါေၾကာင္႔ သိုက္တူးတဲ႔ လူအားလုံးဟာ သတၱိရွိၾကရတယ္ ၊ တူးတဲ႔ေန႔က လကြယ္ညၾကီးကြယ္ သန္းေခါင္ေက်ာ္ ေတာ႔ ဘိုးဘုိးတုိ႔ အကုန္လုံး အက်ီေတြခြ်တ္ထားရတယ္ ၊ ကိုယ္လုံးတီးေတြ ပုဆိုးေတြကို ခါးေတာင္းေၿမာင္ေအာင္ က်ိဳက္ၿပီး ၾကိဳးစီးထားရတယ္ ၊ ေနာက္ၿပီး အိတ္တစ္ေယာက္ တစ္လုံးစီနဲ႔ မတ္တပ္ရပ္ေနရတယ္ ၊ ဆရာက ဘုိးဘိုးတုိ႔ ပါးစပ္ထဲကို ေဆးလုံးတစ္လုံး စီလိုက္ခြံ႕တယ္ ၊ အဲဒီေဆးလုံးေတြ ဗိုက္ထဲေရာက္ကတည္းက နာလိုက္တာ ၅မ္ိနစ္ေလာက္ ၊ ၿပီးေတာ႔ဆရာက သိုက္နန္းရွင္ကို လိပ္ၿပာခ်ဳပ္လိုက္တယ္ ၊ ဘုိးဘိုး လိပ္ ၿပာခ်ဳပ္တာဆုိတာဘာလဲ။


လိပ္ၿပာခ်ဳပ္တယ္ဆိုတာက ရန္ကုန္မွာ လူၿဖစ္ေနတဲ႔ ဒီသိုက္ နန္းကို ေစာင္႔တဲ႔ သိုက္နန္းရွင္မကို ေမ႔ေျမာသြားေအာင္ ဂါထာေတြ မႏၱာန္ေတြနဲ႔ လွမ္းလုပ္ လိုက္တာ ၊ အဲဒီေတာ႔ အဲလူက ဘာၿဖစ္သြားလဲ သူကအိပ္ေပ်ာ္သြားတာေပါ႔ ၊ ညၾကီးမအိပ္ ဘူးလား ၊ အိပ္တာေပါ႔ ညၾကီးလူတုိင္းအိပ္တာေပါ႔ ၊ အခုလိုဂါထာေတြ မႏၱာန္ေတြနဲ႔ သိပ္လိုက္ရင္ ပုံမွန္အိပ္တာနဲ႔မတူေတာ႔ဘူး ၊ ပုံမွန္အိပ္ေနရင္ သူ႕ရဲ႕အေစာင္႔အေရွာက္ ေတြက သူ႕ကိုအိပ္္မက္နဲ႔ သြားေၿပာၾကတယ္ ၊ အဲလိုအခါမွာ သူကအၿခားသိုက္နန္းက အေစာင္႔အေရွာက္္ေတြကို အကူအညီေတာင္းၿပီး သူ႔သိုက္ကို တူးေနတဲ႔လူေတြကို ဒုကၡေပးႏုိင္တယ္။


အဲဒါေၾကာင္႔ သူ႕ကိုအဲလို ကူညီေတာင္းခံလို႕မရေအာင္ လိပ္ၿပာကိုခ်ဳပ္ ထားလုိက္တာ အဲလိုလုပ္ၿပီးသြားရင္ သူ႔လိပ္ၿပာကို ဆရာက ယြန္းကြမ္းအစ္ထဲထည္႔ထား လိုက္တယ္ ၊ လိပ္ၿပာကိုလား အင္းေပါ႔ သူ႔လိပ္ၿပာကို ၊ ဒါဆိုလိပ္ၿပာက အေကာင္လား အဘုိးရဲ႕ ဘယ္ကသာေၿမးရယ္ အေကာင္မဟုတ္ပါဘူး ၊ ခ်ည္ခင္ေလး တစ္ခုပါဘဲ ၊ အဲဒီခ်ည္ကို သိုက္နန္းရွင္အမည္တပ္ၿပီး ထည္႔ထားလုိက္တာပါ ။ သိုက္တူးၿပီးသြားရင္ေတာ႔ အဲဒီခ်ည္ခင္ေလးကို အၿပင္ၿပန္ထုတ္လုိက္တယ္ ၊ ဒါဆို သိုက္နန္းရွင္က အိပ္ေမာက်ရာက ေနနုိးေနၿပီ ၊ သူလဲဥပဒ္မၿဖစ္ေတာ႔ဘူးကြယ္ ။

 လိပ္ၿပာလဲခ်ဳပ္ၿပီးေရာ ဆရာက မေန႔ညက ေဆးႏြားခ်ထားတဲ႔ ေနရာကို သြားၿပီး ဂါထာမႏၱန္ေတြ ရြတ္လိုက္ၿပီး ေဆးလုံး တစ္လုံး ၿပစ္ခ်လိုက္တယ္ ၊ ေနာက္တစ္ခါ လဲ အဲလိုလုပ္ၿပီး ထပ္ၿပစ္ခ်လိုက္တယ္ ၊ အဲဒီခ်ိန္မွာ ေၿမးေရ ဘယ္ကမွန္းမသိဘူး ၾကက္သံၾကီး ကေတာ္ ကေတာ္နဲ႔ဆုိတာ နားကြဲမတတ္ဘဲ ၊ ဆရာက အဘိုးတုိ႔ကို လွည္႔မၾကည္႔ေတာ႔ဘူး သူ႔အလုပ္ကို သူလုပ္ေနတယ္ ၊ ေၿမၾကီးေတြ ဆိုတာ တုန္လိုက္တာ ဟီးဟီး ထေနတယ္ ၊  ဘုိးဘုိးတုိ႔က မေၾကာက္ၾကဘူး ဒါေတြကၿဖစ္တတ္တယ္ေလ၊ သိပ္ၾကာပါဘူး ႏြားသိုးၾကီးေလာက္ အရပ္အေမာင္းေလာက္ရွိတဲ႔ ၾကက္ၾကီး တစ္ေကာင္ ဆရာေဘး တစ္လံကြာေလာက္ ေရာက္လာၿပီး ႏုတ္သီးနဲ႔ ေၿမၾကီးကို ေပါက္လိုက္တာ ဆုိတာနားကြဲမတတ္ဘဲ ၊ သူလဲေပါက္ၿပီးေရာ ဆရာက မႏၱာန္ေတြ ရြတ္တယ္။


အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေၿမကြ်င္းၾကီးက တေၿဖးေၿဖးနတ္လာၿပီး ၊ တံခါးၾကီး တခုေပၚလာ တယ္ ၊ ဘာတံခါးတုန္း ဘုိးဘိုး သိပါဘူးကြယ္ သစ္သားတံခါးလိုလို ေက်ာက္တံခါးလိုလို ဟာပါ ၊ ဘိုးဘုိးဆရာက တြင္း၀လဲေရာက္ေရာ ေနာက္ထပ္ဂါထာေတြ ရြတ္တယ္ ၊ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ခုနက ၾကက္ၾကီးက ၾကက္ဖတြန္သလို ေဆြးေဆြးေၿမ႔ေၿမ႔ၾကီးတြန္ၿပီး ၊ သူ႕႔ႏုတ္သီးနဲ႔ ၊ တံခါးေၿခရင္းကို ေခါက္တယ္ ၊ ေၿခေထာက္ေတြကလဲ ယက္တယ္ ေၿမဆံေတြဆိုတာ တဖြားဖြားဘဲ ၊ ဆရာက ဘိုးဘိုးတို႔အေရွ႕မွာ ၾကက္ၾကီးက ဆရာ႔အေရွ႕မွာ ၁၀မိ နစ္ေလာက္မွာ “၀ုန္း” ကနဲ အသံၾကီးနဲ႔ တံခါးၾကီးပြင္႔သြားတယ္ ၊ အဲလိုပြင္႔သြားေရာ ဆရာ ကၾကက္ၾကီးရဲ႕ ေက်ာကုန္းကို လက္ထဲမွာပါတဲ႔ ၾကိမ္လုံးေလးနဲ႕ တုိ႔လိုက္တယ္ ၊ ၾကက္ၾကီးက ရူးရူးနဲ႔ အသံၾကီးဟာ ႏြားသိုးေတြ ေခြ႕ခါနီး အသံေပးသလိုၾကီး ၊ ၾကက္ၾကီးက ၾကိမ္နဲ႔လဲ တုိ႔လိုက္ေရာ မလႈတ္မယွက္ၾကီး ၿဖစ္သြားတယ္ သိလား ၊ ေက်ာက္ရုပ္ၾကီးလိုဘဲ ၊ ဒါေပမဲ႕ ရူးရူးရွဲရွဲ အသံေတြကေတာ႔ ထြက္ေနေသးတယ္ ၊ မ်က္လုံးၾကီးက ခရမ္းခ်ဥ္သီး အမွည္႔ၾကီးလို နီရဲၿပီး ေနတယ္ ၊ အဘိုးတို႔ အားလုံးကို အထဲ၀င္ဖို႕ ဆရာက ၾကိမ္ကို၀င္႔ ၿပတယ္ ၊ အဘိုးတုိ႔ အားလုံး အထဲကို၀င္လိုက္တယ္ ။

ဘာေတြေတြ႔တုန္း ဘိုးဘိုး အထဲမွာ တုိက္ခန္းတစ္ခန္းေလာက္ အက်ယ္အ၀န္းနဲ႕ ေနရာထုိင္ခင္းေလး ေတြ႕တာေပါ႔ကြယ္ ၊ ေနရာေလးက ေနခ်င္စဖြယ္ေလးပါကြယ္ ၊ အေကာင္ၾကီးေတြကမ်ား ေၾကာက္စရာေကာင္းလုိက္ပုံ ၊ သြားေတြၿဖဲၿပ ၊ ၿပဴးၿပနဲ႕ လူကိုေခ်ာက္ၿခားေအာင္ လုပ္ေနၾကတာ၊ လူေတြကလဲ သတၱိရွိတာက တစ္ေၾကာင္း ေနာက္ၿပီးေတာ႔ အၿပင္မွာကတည္းက ဆရာက မွာထားတာက တစ္ေၾကာင္း အဲလိုေၾကာင္႔မေၾကာက္ၾကေပမဲ႕ တခါတရံ ဟီးဟီး ဟင္းဟင္းအသံေတြဟာ နားနားမွာ ကပ္ကပ္ၿပီးေအာ္ေနသလိုဘဲ ၊ သူတို႕ကို ဆရာက ဂါထာေတြ မႏၱာန္ေတြနဲ႔ တုတ္ေႏွာင္ထားတယ္ ဆိုေပမဲ႕ အသံေတာ႔ ထြက္ရေသးတယ္ကြယ္။


လူကိုၾကိဳးတုတ္ထားရင္ ေၿပာင္ၿပလိုရသလို ပါးစပ္ကေန ဟိုေအာ္ဒီေအာ္ ေအာ္လို႔ရသလိုမ်ိဳးေပါ႔ကြာ ၊ သူတို႕လဲ လႈပ္လို႔မရေအာင္ တုတ္ထားေပမဲ႕ ပါးစပ္တုိ႕ မ်က္ႏွာတုိ႕က ေအာ္လိုက္ ေၾကာက္ေအာင္ေၿခာက္လိုက္အဲလိုလုပ္ေနၾကတာ ၊ ဘိုးဘိုးတုိ႕က မေၾကာက္ၾကပါဘူး ၊ တခ်ိဳ႕လိပ္ၿပာငယ္တဲ႔လူေတြက အဲဒါေတြကိုၿမင္ရင္ ေသြးရူးေသြးတန္းၿဖစ္ၿပီး ၊ ခုနက စည္ေတာ္က်ိဳးေမာင္းေလးကို ေယာင္ၿပီးတီးတတ္ၾကတယ္ ၊ ဒါေၾကာင္႔ ဆရာက ေမာင္းေလးေရွ႕မွာ သြားၿပီးရပ္ေနတယ္ ။


အဲဒီေမာင္းေလးရဲ႕ ဘယ္ညာတစ္ဖက္စီမွာ ေလာင္းေလွေလးေတြေတြ႕တယ္ ၊ တစ္ဆယ့္ေျခာက္္စီးရွိတယ္ တစ္ဖက္ကို ရွစ္စီးက ေရႊေရာင္ေလး ေနာက္ရွစ္စီးက ေငြေရာင္ေလး ၊ အဲဒီေလွေတြရဲ႕ အေနာက္မွာ သုံးေထာက္ခြ်န္ ေသတၱာေလးေတြမ်ားၾကီးကြယ္၊ ဘယ္လုိေသတၱာလဲ ဘုိးဘုိး၊ မင္းပိရိမစ္ေတြကိုၿမင္ဖူးတယ္မလား၊ေၿမးေလး ၿမင္ဖူးပါတယ္ ၊ ေအးအဲလိုေသတၱာေလးေတြ အမ်ားၾကီးဘဲ ၊ ဆရာက လက္ညိဳးထိုးၿပလိုက္တာနဲ႕ ဖုိးဖုိးတို႕က အဲဒါေတြကို မလိုက္တယ္ ၊ အထဲမွာ ရတနာရွိမွန္းေတာ႔သိတယ္ ဒါေပမဲ႕ ဖြင္႔မရဘူး ၊ ေၿပာရမယ္ဆိုရင္ သြန္းထားတဲ႔အတုိင္းဘဲ ဘယ္နားမွာမွ အစအန ရွာမရဘူး ၊ ဆရာ႔ကို ဖြင္႔မရေၾကာင္း မ်က္ရိပ္မ်က္ကဲၿပလိုက္ေတာ႔ ဆရာက သူ႕ၾကိမ္လုံးေလးနဲ႕ အနားမွာရွိတဲ႔ ဒီသိုက္ရဲ႕ အေစာင္႔အေရွာက္ အၾကီးအကဲလိုထင္ရတဲ႔ သဘက္ေခၚမလားမသိဘူး လူလိုလို ၀က္လိုလို နားရြတ္ၾကီးႏွစ္ခုက တစ္ခုကိုခင္းၿပီး တစ္ခုကိုၿခဳံသလိုလုပ္ၿပီး တုန္းလုံးလွဲေနတဲ႔ အေကာင္ၾကီးကို ဆရာက ၾကိမ္လုံးေလးနဲ႕ တုိ႔လိုက္ေရာ ေသတၱာေလးေတြက အလိုလို ပြင္႔တယ္ကြယ္ ဂ်ဳတ္ကေလးေတြလိုဘဲ တစ္ခုၿခင္းပြင္႔သြားတာ ဖုိးဖိုးတုိ႕က အဲဒီအထဲက ပစၥည္းေတြကို ႏွိဳက္ယူၾကရတယ္ ဆရာေၿပာတာကေတာ႔ သိုက္ေစာင္႔ၾကီးက သူ႔ပစၥည္းေတြကို ဂါထာနဲ႔ ပိတ္ထားတယ္ဆိုဘဲ ဆရာကၾကိမ္နဲ႔ရိုက္ေတာ႔မွ သူကဖြင္႔ေပးတာလို႔ ဆိုတယ္ကြယ္။


အားလုံးပါတဲ႔ အိတ္ကိုယ္စီနဲ႕ ထည့္ၿပီးေရာ အဖိုးတို႕အထဲမွာ ပါတဲ႔ ငေရြႊ ဆုိတဲ႔ ရခိုင္တစ္ေယာက္ဟာ စိတ္ေဖာက္ၿပီး ေဟးေဟးေဟးဆုိၿပီး အသံနက္ၾကီးနဲ႕ထေအာ္တယ္ ၊ ဒီအခန္းေလးထဲမွာ ဒီလိုအသံဟာ အရမ္းက်ယ္ေလာင္တယ္ ၊ က်န္တဲ႔လူေတြကလဲ အားလုံး သတိရွိၾကေတာ႔ ေအာ္ေနတဲ႔ ငေရႊကို လွမ္းအၾကည္႔ ငေရႊက ေမာင္းအေရွ႕မွာ ရပ္ေနတဲ႔ ဆရာဆီကို တဟုန္ထုိး ေၿပးသြားတယ္ ၊ ဘာလို႕လဲဟင္ဘုိးဘိုး သိုက္ထဲမွာ ကိုယ္႔အလုပ္ကိုယ္မလုပ္ဘဲ ဟိုေငးဒီေငးေငးရင္းက မဖြယ္မရာေတြ ၿမင္ၿပီး စိတ္ေဖာက္ၿပန္သြားတာေလ ၊ စိတ္ေဖာက္ ၿပန္သြားေတာ႔ သိုက္ေစာင္႔ေရွာက္တဲ႔ သတၱ၀ါေတြဟာ ၿပိတၱာဆိုေပမဲ႕ ကမၼစိတၱိရွိတယ္ ဘာလဲ ကမၼစိတၱိဆိုတာ ေအာ္ တန္ခိုးကိုေၿပာတာေပါ႔ တန္ခုိးၾကီးနဲ႕ နတ္ၿဗဟၼာေတြလိုေတာ႔ ဟိုဟာဖန္ဆင္း ဒါဖန္ဆင္းနုိင္တဲ႔ တန္ခုိးမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူး၊ သူ႕တုိ႕ရဲ႕ ကုသိုလ္အေလွ်ာက္ၿဖစ္တဲ႔ သူတပါးစိတ္ကို ညိဳ႕နုိင္တဲ႔ တန္ခုိးမ်ိဳးကိုဆုိလိုတာပါကြယ္။ 


လူေတြေတာင္ စိတ္ပညာတတ္တဲ႔ လူက စိတ္ပညာမတတ္တဲ႔ လူကိုညိဳ႕လို႕ ရတယ္မဟုတ္လား ၊ လူေတြြကစိတ္ကိုညိဳ႕လို႕ရေအာင္ က်င္႔ထားရတာ ၊ သူတို႕က က်င္႔စရာမလိုဘူး ၊ ကုသိုလ္အေလွ်ာက္ၿဖစ္တာ ၊ လူဆိုတဲ႔ အမ်ိဳးက ေၾကာက္ရင္စိတ္ညိဳ႕လို႕ သိပ္ေကာင္းတာမ်ိဳးကြယ္႔ ငေရြႊက စလာကတည္းက အဲလိုဟိုေငး ဒီေငးဆိုေတာ႔ ေၾကာက္စိတ္၀င္သြားပုံဘဲ ၊ ဘိုးဘိုးတုိ႔ကေတာ႔ ဆရာကိုလဲယုံတယ္ ၊ စကားကိုလဲနားေထာင္တယ္ ဘယ္မွမၾကညဘူး ၾကည္႔မွိရင္လဲ ၊ ခနဆိုေခါင္းငုံ႕ၿပီး ကိုယ္႔အလုပ္ကိုယ္ၿပန္လုပ္တာဘဲ ၊ ဆရာက အၿပင္မွာကတည္းကမွာထားၿပီးသားဘဲ ၊ သူတို႕ေတြဘာမွ မလုပ္ႏုိင္ပါဘူးဆို ၊ ငေရႊက အဲလိုမယုံဘူးေလ ဟိုက ေခ်ာက္လွန္႔ေနတာကို စိတ္ေဖာက္ၿပန္သြားတာ ၊ အခုေတာ႔ စိတ္ပါအညိဳ႕ခံရၿပီး ဆရာရပ္ေနတဲ႔ ေမာင္းေလးနားကို ေဟးေဟးေဟး ဆိုတဲ႔ အသံနက္ၾကီးေအာ္ၿပီး ေၿပးသြားတယ္။

ဆရာဟာ အင္မတန္သတိရွိတယ္ ၊ ဟဲ႔ငေရြႊ လုပ္စရာရွိတာလုပ္စမ္း လို႕အမိန္႔ေပးေပမဲ႕ ငေရႊဟာ လူစိတ္ေပ်ာက္ၿပီး ဆရာဆီကို မ်က္လုံးၿပဴးၾကီးနဲ႕ သရဲသဘက္ စီးသလို အတင္း၀င္တယ္ ၊ အဘိုးတုိ႔အားလုံးဟာ ဆရာဆီအေၿပး ဆရာေရွ႕ေရာက္ေတာ႔ ငေရြႊဟာ တုန္းလုံးၾကီးလဲေနတယ္ ၊ သူ႕ကိုဆရာက လည္ပင္းက အေၾကာတစ္ခုကို ၿဖတ္ကနဲ႔ ႏွိပ္လိုက္တာ ငေရႊ သတိလစ္ၿပီး ေအာ္ေတာင္မေအာ္ႏုိင္ေတာ႔ဘူး ၊ အဘိုးတုိ႔တေတြ အထုပ္ကိုယ္စီနဲ႔ ၿပန္ထြက္လာၿပီး ၊ တစ္ေယာက္က ငေရႊကို ထမ္းရတယ္ ၊ အဘိုးတို႕ သိုက္ကေနၿပန္ထြက္လာေတာ႔ ဟီးကနဲ႔ အသံၾကီးနဲ႕ ေၿမၾကီးေတြဆိုတာ သိမ္႔သိမ္႔ခါကုန္တယ္ ၊ အဘိုးတုိ႔တေတြ အၿပင္ၿပန္ေရာက္ေတာ႔ အုံးကနဲ ခုနကေနရာၾကီးဟာ ခ်ိဳင္႔ၾကီး ၿဖစ္သြားတယ္ ၊ ေကာင္းကင္မွာ မီးရူးမီးပန္းလႊတ္သလိုမ်ိဳး အလင္းေရာင္ေတြ ၿဖာထြက္ကုန္ တယ္ ၊ ဆရာေၿပာတာကေတာ႔ အဲဒါသိုက္မွာရွိတဲ႔ အေစာင္႔ေတြက ဆုိင္ရာပုဂၢိဳလ္ေတြဆီ ၿပန္သြားတယ္လို႕ဆိုတယ္ကြယ္ ။

ဘာေတြရလဲ ဘိုးဘိုး ေငြဒဂၤါးေတြ အမ်ားစုပါကြယ္ ၊ က်န္တာတစ္ခုႏွစ္ခုက ေရွးေခတ္ အသုံးအေဆာင္ လင္ပန္းလိုဟာလဲ ပါတယ္ ၊ ကြမ္းအစ္ၾကီးတစ္လုံးပါတယ္ ၊ ေရြႊအစစ္လုိ႔ထင္တယ္ ၊ မွတ္မွတ္ရရရွိတာတစ္ခုကေတာ႔ ၊ ညာတကုတ္လို႕ေခၚတဲ႕ ဘုရားဆင္းတုနဲ႔ ဆင္တူတဲ႔ ပစၥည္းေလးပါကြယ္ ၊ ညာတကုတ္ဆုိတာ ဘုရားေတာ႔မဟုတ္ဘူးကြဲ႕ ဒါေပမဲ႕ မသိရင္ ဘုရားဆင္းတုလိုဘဲ ၊ ဘုန္းၾကီးေတြ သကၤန္းက ဘယ္လက္ေပၚကိုတင္တယ္ေနာ္ ေၿမး ၊ ညာတကုတ္ဆိုတာကေတာ႔ ညာဖက္ကိုသကၤန္းတင္ထားတဲ႔ ရဟန္းလိုလိုဘုရားလိုလို အရုပ္ေလးပါကြယ္ ၊ အဲဒီအရုပ္ေလးဟာ တစ္လကၼေလာက္ ထုရွိတဲ႔ သံေခ်ာင္းေတြကိုေတာင္ အရုပ္ေလးနဲ႔ ထိလိုက္ရင္ ၿပတ္ထြက္သြားတယ္။


ေရွးကသံ၀ဇၹာ ပဒါၵး၀ိဇၹာေတြရဲ႕ ဂမၻီရ ပစၥည္းတစ္ခုပါကြယ္ ၊ ေၾကးနဲ႔လုပ္ထားတာပါ ၊ ေၾကးဆိုတာ အနီ + အ၀ါ စသၿဖင္႔သာ သိၾကေပမဲ႕ ဒီညာတကုတ္ေလးကိုေတာ႔ ေၾကးနက္နဲ႕လုပ္ထားတာ ၊ ဘာလိုလဲ ဘိုးဘုိး ေၾကးနက္က ေၾကးနီေၾကး၀ါေတြကို အဂိၢရက္ပညာေတြနဲ႕ အပူေပးၿပီး အေရာင္ ေၿပာင္းေအာင္လုပ္လုိက္ရင္ ေၾကးအနက္ၿဖစ္သြားတယ္ ၊ လူတိုင္းလုပ္လို႕မရဘူးကြယ္ ၊ အဂၢိရက္ပညာကို ပါရဂူေၿမာက္တတ္ေနမွ လုပ္လုိ႔ရတယ္ ၊ ဒါေၾကာင္႔ ဒီအရုပ္ကို လုပ္သြား သူေတြဟာ ၀ိဇၹာေတြလို႔ အဘိုးေၿပာတာကြယ္ ၊ ေၾကးနက္တာကို ဘုိးဘိုးက ဘယ္လိုသိ တုန္း ၊ သိတာေပါ႔ကြယ္ စာထဲမွာဖတ္ဖူးတာေပါ႔ ၊ ေၾကးနီ+ေၾကး၀ါေတြဟာ ပင္ကိုယ္အ ေရာင္အတုိင္း အနီ + အ၀ါ ၿဖစ္သလို ေၾကးနက္ၿဖစ္တဲ႔ ညာတကုတ္ကလဲ အနက္ေရာင္ ေလးပါကြယ္ ၊ သူ႔ကိုသံေခ်ာင္းနဲ႔ ၿခစ္လိုက္တဲ႔အခါ ၿခစ္လိုက္တဲ႔အတိုင္း အ၀ါေရာင္က ေလးေပၚလာတယ္ ၊ ခ်က္ၿခင္းဆိုသလို အနက္ေရာင္ေလး ၿပန္ေၿပာင္းသြားတယ္ ၊ ဒါကေတာ႔ ညာတကုတ္ေခၚတဲ႔ ဂမၻီရပစၥည္းေလးေပါ႔ကြယ္ ၊ သူဟာရတနာ ပစၥည္းမဟုတ္ ပါဘူး ၊ ကာယသိဒၶိအတြက္လုပ္ထားတဲ႔ အဘိုးတန္ ဂမၻီရ အေဆာင္ေယာင္တစ္ခုပါ ။

 ဒီနားမွာ သူနဲ႔နာမည္တူ ရတနာတစ္ခုအေၾကာင္းကိုလဲ  စပ္စပ္ၿပီး ေၿပာၿပအုံးမယ္ကြဲ႕ အဲဒါကေတာ႔ ရတနာပစၥည္းပါ သီတဂုတ္လို႔ေခၚတယ္ ေၿပာၿပအုံးမယ္ ၊ ဘုိးဘုိးလက္စြပ္ကို ၾကည္႔စမ္းအနီေရာင္ေတာက္ေနတယ္ ေတြလား ၊ အဲဒါပတၱၿမားလပ္စြပ္ကြဲ႕ ၊ ပတၱၿမားဟာ ရတနာေတြ ထဲမွာ ဒုတိယ တန္ဘိုးၾကီးပစၥည္းဘဲ တြင္းထြက္ပစၥည္းကြဲ႕ ၊ အခုေၿပာမဲ႔ သီတ ကုတ္ဆိုတာလဲ ပတၱၿမားႏြယ္၀င္တဲ႔ ပစၥည္းတစ္ခုဘဲ ၊ ပတၱၿမားေတာ႔မဟုတ္ဘူး သို႔ေသာ္ အေရာင္ကို ၾကည္႔ၿပီး ေရွးလူၾကီးမ်ားက ပတၱၿမားႏြယ္၀င္လုိ႔ သတ္မွတ္ၾကတယ္ ၊ ဘိုးဘိုးလဲ သိတာမဟုတ္ဘူး ပုဂံ၀န္ေထာက္မင္းၾကီး ဦးတင္ ရွင္းၿပဖူးတာ မွတ္သားထားတာဘဲ။ 


လြတ္လပ္ေရးမရခင္ သုံးႏွစ္အလိုေလးႏွစ္ေလာက္က ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းရယ္ ၊ ဒီဒုတ္ဦးဘခ်ိဳရယ္ ေပ်ာ္ဘြယ္က ဆရာၿမရယ္ ဘုိးဘိုးရယ္ အေ၀းေရာက္ မင္းၾကီးဦးေအာင္ ဆီကို ေပထုတ္ေတြ ႏုိင္ငံေတာ္စာၾကည္႔တုိက္လုပ္ဖို႕ အလွဴသြားခံၾကတယ္ ၊ အဲဒီအခ်ိန္က အေ၀းေရာက္မင္းၾကီးဟာ စစ္ကိုင္းမွာ က်န္းက်မ္းမာမာရွိေသးတယ္ ၊ အေ၀းေရာက္ မင္းၾကီးဆိုတာက ၿမန္မာဘုရင္ေတြ လက္ထက္ မင္းေနၿပည္ေတာ္နဲ႕ေ၀းတဲ႔ေဒသေတြမွာ ဘုရင္႔ကိုယ္စားသြားၿပီး အုပ္ခ်ဳပ္တဲ႔လူေတြကို အေ၀းေရာက္ မင္းၾကီးေခၚတယ္ ၊ မင္းၾကီးဟာ စာေပပညာရွင္ျဖစ္လို႔ စကားေၿပာရင္ အင္မတန္မွ မွတ္သားဖုိ႕ေကာင္းတယ္။ 


ဒီဒုတ္ဦးဘခ်ိဳက သီတဂုတ္အေၾကာင္းေမးေတာ႔ သူေၿပာၿပတာက လူေတြပစၥည္း မဟုတ္ ဘူးတဲ႔ သီတဂုတ္ဆိုတာ တန္ခိုးရွင္ေတြ ဒါမွမဟုတ္ရင္ အဂၢိရက္၀ိဇၹာေတြ ဖန္တီးခဲ႔တဲ႔ ပစၥည္းလို႔ ေၿပာတယ္ကြယ္ ၊ အေရာင္ဟာ အၿပင္ကိုၿဖာထြက္ေနတတ္တယ္ သူ႔ကို အေမွာင္ထဲမွာ ထားလိုက္ရင္ သူရဲ႕အနီေရာင္က တစ္ေပပတ္လည္ေလာက္ကို ၿဖာထြက္ တယ္ ၊ ဒန္အိုးတစ္လုံးထဲကို ႏုိ႔သုံးပိႆာေလာက္ ထည္႔ၿပီးအဲဒီ သီတဂုတ္ဆိုတာေလးကို ထည္႔လိုက္ရင္ ဒန္အိုးတစ္ခုလုံး ရဲရဲေတာက္တယ္ ၊ ဂြမ္းေတြနဲ႔ ထားလိုက္ရင္လဲ အဲဒီ သီတဂုတ္ဟာ ဂြမ္းဆိုင္ၾကီးကို နီရဲသြားေစတယ္ ၊ အဲဒါသီတဂုတ္ဘဲ ၊ သူကပတၱၿမားလုိ အေရာင္ သို႔ေသာ္ သူ႔မွာအကြက္မပါဘူး ၊ လူၾကီး လက္သဲခြံေလာက္ သာသာရွိတယ္  ပုံသ႑ာန္က အခြံ႔ႏြာၿပီးသား ငုံးဥကိုထက္ၿခမ္းခြဲထားသလို ေအာက္ပိုင္းကညီေနတယ္ အဲဒါကေတာ႔ သီတကုတ္ေပါ႔ကြယ္ ၊ အုိးဖုိးဖုိးၿမင္ဖူးသလား သီတကုတ္ကို သိပ္ၿမင္ဖူးတာေပါ႔ကြယ္။ 


ရွမ္းၿပည္မွာ အဲဒီသီတဂုတ္ပိုင္တဲ႔ လူနဲ႔ေတာင္ ဘုိးဘိုးက ရင္းႏွီးတယ္ ၊ ဒါနဲ႔ သီတကုတ္ရဲ႕ တန္ဘိုးက ဘယ္ေလာက္လဲ ၿပည္တန္တဲ႔ပတၱၿမား နဲ႔တန္ဘိုး ဘယ္လိုကြာတုန္းဟင္ ၊ အေ၀းေရာက္မင္းၾကီးရဲ႕ စကားအရ ၿပည္တန္ ပတၱၿမားေတာင္ သီတဂုတ္ကိုေလးပုံ ပုံလို႕ တစ္ပုံရဲ႕ တ၀က္ဆုိရင္ေတာင္ မၿပည္႔မွီဘူးလို႕ သီေပါဘုရင္လက္ထက္က ေတာင္ခြင္ သာသနာပိုင္ ဆရာေတာ္ၾကီးက မိန္႔ေတာ္မူခဲ႔သတဲ႔ ၊ အဲေလာက္ တန္ဘိုးၾကီးတာၾကီးကို ဘယ္သူကပိုင္တာတုန္း ၊ သူကသူေ႒းလား အုိးသူေ႒း ေပါ႔ကြယ္ ဘယ္ေလာက္ခ်မ္းသာတုန္းဆုိရင္ ေဂ်ာ႔ဘုရင္မင္းၿမတ္ကေတာင္ ဆာဘြဲ႔ေပး ထားရတဲ႔သူေ႒းဗ် သီေပါေစာ္ဘြား ဆာေစာခ်ယ္ဆိုတာေလ ေၿမးကိုသင္ေပးထားတဲ႔ မုိးေဒ ၀ါသီခ်င္းေရးတဲ႔ အလကာၤေက်ာ္စြာ ေဒၚေစာၿမေအးၾကည္ရဲ႕ သားေတာ္တယ္လို႔ ေၿပာလို႕ ရတယ္ ။


ၿမန္မာမင္းလက္ထက္က သီေပါေစာဘြားၾကီးရဲ႕ ဇနီးေလ ၊ အခုဆာေစာခ်ယ္ဟာ ေဒၚေစာၿမေအးၾကည္ရဲ႕ ေယာက်ာ္း ယခင္သီေပါေစာ္ဘြားၾကီးရဲ႕ သားေတာ္ေပါ႔ ၊ အဲဒီဆာ ေစာခ်ယ္ဟာ ဘုိးဘိုးတို႕ကို သူေနခဲ႔တဲ႔ အခုပင္လုံ ေခၚတယ္ ၊ အရင္က လဲခ်ားလို႕ေခၚတဲ႔ ၿမိဳ႕ေတာ္မွာ သူရဲ႕ေဟာ္နန္းမွာ ခုနကေၿပာသလို သရုပ္ၿပခဲ႔ဘူးတယ္ ၊ ဒါေၾကာင္႔ ဘိုးဘုိးက ၿမင္ဖူးေနတာကြယ္ ။

အိုးေနအုံး ဘိုးဘိုး ညာတကုတ္ကေရာ တန္ဘိုးေတာ႔ၾကီးတယ္ ေၿမးရယ္ ညာတကုတ္က ရတနာပစၥည္း မဟုတ္ဘူး ကာယသိဒၶ္ိပစၥည္းကြဲ႕ ၊ ဒီညာတကုတ္ ကိုေဆာင္ထားရင္ ေဆာင္ထားတဲ႔လူကို ဘာမွလုပ္လို႕မရေတာ႔ဘူး ၊ ဓါးနဲ႔ခုတ္ရင္ ဓားကို က်ိဳးထြက္သြား တာ ၊ ေခြတာတုိ႔ အသြားပဲ႔တာတို႔မဟုတ္ဘူး ထက္ပိုင္းကိုၿပတ္ထြက္သြားတာ ေရဒီယိုေပၚကို္ သစ္သားဗူးတစ္ခုနဲ႔ တင္လိုက္ရင္ အသံတိတ္သြားတယ္ ၊ လူမွာကပ္ၿပီး ဓာတ္မီးလိုဟာနဲ႕ ထုိးလိုက္ရင္ အဲဒီဓာတ္မီးက မီးမလင္းေတာ႔ဘူး အဲလိုစြမ္းလို႕ တန္ဘိုးမၾကီးေပမဲ႕ အဖိုးတန္ပစၥည္းတစ္ခုပါဘဲ ။ 


ဘိုးဘုိးအဲဒီ ညာတကုတ္ေလးက အခုဘယ္ေရာက္သြားလဲ ဆရာဟာ ဆုံးခါနီးေတာ႔ သူ႔သမက္ မဟာေဗာဓိဆရာၾကီး ဦးၿမတ္သာကို ေပးခဲ႕တယ္ ၊ ဦးၿမတ္သာကေန ဧရာ၀တီတုိင္း ဓႏုၿဖဴၿမိဳ႕က ေရႊရင္ေက်ာ္ဂိုဏ္းကိုတည္ေထာင္တဲ႔ ဘိုးေတာ္ဟန္ကိုေပးခဲ႔တယ္ ၊ ဘိုးေတာ္ဟန္မရွိေတာ႔ အခုပဲခူးတိုင္းထဲက ၿမစ္သာကြ်န္း ေက်းရႊာမွေနတဲ႔ စကၠဗ်ဳဟသိုင္းဂုိဏ္းကို တည္ေထာင္တဲ႔ ဆရာ ေအာင္ေသာင္းစီမွာလို႔ ေနာက္ဆုံးသိရတာဘဲကြယ္ ၊ ဒါေၾကာင္႔ ဆရာေသာင္းကို ဓားနဲ႔ဘယ္သူမွ မခုတ္ႏုိင္တာ ထင္တယ္ ၊ ဟားဟားဟား ဆုိၿပီး အဘိုးကသူ႕ဘာသာ သူသေဘာေတြ က်ေနပါတယ္ ။

ဇာတ္သိမ္းပိုင္းကုိေမ်ွာ္….

7 comments:

သဇင္ said...

မစ္စတာေငြလမင္းက စာေတြလဲ အမ်ားၾကီးဖတ္တယ္။ ဖတ္ထားတဲ႔ စာေတြလဲ မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းေတာ႔ အကုန္မွတ္မိတယ္။ က်မကေတာ႔ ဖတ္ေတာ႔ ဖတ္တယ္။ အမ်ားၾကီး မဟုတ္ဘူး။ ဖတ္ထားတဲ႔ ဟာေတြလဲ ၾကာရင္ေမ႔ သြားေရာ။ ၾကားဖူးတယ္။ သူရဲနဲ႔ နပမ္းသတ္ပြဲကစားတာ မိုးလင္းကာနီးလို႔ သူရဲက ရပ္ဖို႔ေတာင္းဆိုတာကို။
ဗဟုသုတအရမ္းရတယ္။ စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတယ္။
ေက်းဇူးအမ်ားၾကီးတင္ပါတယ္။
ခ်စ္သူနွစ္ဦး ေပ်ာ္ရြွင္ခ်မ္းေျမ႔ၾကပါေစ။

SHWE ZIN U said...

အင္း ေငြလမင္း ေရ

ေက်းဇူးဘဲ ဖတ္သြားၿပီ ဆက္ရန္လည္းေမွ်ာ္ေနမယ္ ပံုျပင္မဟုတ္တဲ႔ တကယ္႔ အဖိုးရဲ႕ ျဖစ္ရပ္ေတြဖတ္ရတာ ေကာင္းလိုက္တာ ေမွ်ာ္ေနတယ္ေနာ္

ခင္မင္စြာျဖင္႔
ေရႊစင္ဦး

ေဒါင္းမင္း said...

ေနာက္တစ္ပိုင္းဇာတ္သိမ္းေမွ်ာ္ေနတယ္။
အင္းအခုလဲဆန္႕တငန္႕ငန္႕နဲ႕ပါလား...
စိတ္၀င္စားစရာအရမ္းကိုေကာင္းတယ္။
ခင္မင္စြာျဖင္႕
ေဒါင္းမင္း

ျမစ္က်ဳိးအင္း said...

သီတဂုတ္ ဆိုတာေတာ့ ခုမွၾကားဖူးတယ္။
ငယ္ငယ္ထဲက ၾကိဳက္ခဲ့တဲ့ စိတ္ဝင္စားဖြယ္ ဇာတ္လမ္းမ်ဳိးျဖစ္လို႔ ၁ ကေန ၃ အထိ ေစာင့္ဖတ္ျဖစ္တယ္။ ေနာက္တပိုင္းလည္း ေမွ်ာ္ေနမယ္ဗ်ဳိ႕

ေခ်ာ(အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္) said...

စိတ္၀င္စားတယ္
ဟုတ္တယ္ ဒီလိုအေၾကာင္းအရာေတြက ခုေခတ္မွာ ၾကားရဖို႕ သိရဖို႕မလြယ္ေတာ႔ဘူး..
မျမစိမ္းတို႕လို သိုက္နန္းရွင္ေတြအေၾကာင္း ငယ္ကတည္းက သိပ္စိတ္၀င္စားတာဘဲ..
ခုလဲ ေငြလမင္းရဲ႕ ဇာတ္လမ္းေလးကို ေအးေအးေဆးေဆးကို စိတ္၀င္တစားဖတ္သြားမိတယ္..
ဆက္ရန္ကို ေမွ်ာ္ေနမယ္ေနာ္..

Anonymous said...

အရင္ကမေရာက္ဖူးေသးဘူး အခု လာလည္ရံုလည္သြားတယ္ ေနာက္ေန ့မွ ေမႊေႏွာက္ၿပီး အကုန္ဖတ္မယ္..... :(

ကိုေအာင္ပ်ဳႏိုင္ငံက သရဲေတာင္ ျပဳးၿပဲဖတ္ေသးတာ ေငြလမင္း ရဲ့ ဥစၥာေစာင့္ ကိုေတာ့ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ ့ ဖတ္ဦးမယ္...... (ေၾကာက္ေၾကာက္ နဲ ့ ဖတ္ ... အဲ့ဒါကို က အရသာ) :D :D :D
(အေမွာင္ထုထဲက အလင္းစက္မ်ား)

ကိုေဇာ္ said...

ဟိုေန႕ကတည္းက ဖတ္ျပီးသြားျပီ...
အခ်ိန္က မရလို႔ မမန္႕ခဲ႔ရဘူး..
အခုမွ ဇာတ္သိမ္းကို ဖတ္ရင္း မန္႕သြားတာ..